komentarz – Miłość Nie Wyklucza

Solidarność z ofiarami ataku w Berlinie

Hubert Sobecki — Mon, 27 Jul 2026 11:58:29 +0000

Nie pozwólmy, żeby ludzie, którzy od lat szczują na nas dla własnego zysku, wykorzystali tę tragedię do szczucia na innych.

Jesteśmy dziś myślami z niemiecką społecznością osób LGBT+ pogrążoną w żałobie po sobotnim ataku terrorystycznym na berlińską paradę równości (CSD), w którym zginęła obywatelka Polski, a 29 osób zostało rannych. Przekazujemy wyrazy współczucia dla rodziny i bliskich.

Ataki terrorystyczne mają wywołać strach i poczucie zagrożenia. Dla społeczności LGBT+ to znajome uczucia. Co kilka lat widzimy tragedie takie jak w Berlinie, ale pomiędzy nimi codzienne życie jest naznaczone świadomością, że część każdego społeczeństwa nienawidzi nas, uważa, że nie zasługujemy na te same prawa i kibicuje przemocy, której doświadczamy.

Konsekwentnie podsycają to politycy, którzy jednocześnie sprzeciwiają się jakiejkolwiek formie zabezpieczenia nas przed mową nienawiści. Dziś są więc ostatnimi osobami, które powinny mieć prawo pouczać i przestrzegać osoby LGBT+, a jednak to robią.

Sprawca ataku w Berlinie był islamistycznym ekstremistą i niemieckim obywatelem libańskiego pochodzenia, więc skrajna prawica natychmiast dostrzegła okazję do głoszenia swojego antyimigranckiego i antymuzułmańskiego przekazu. Sprzeciwiamy się temu razem z berlińską społecznością LGBT+.

Przypominamy, jak wygląda przemoc wobec osób LGBT+ w Polsce.

❌ 20 lipca 2019 r. osoby uczestniczące w pierwszym Marszu Równości w Białymstoku zostały zaatakowane przez kilkutysięczny tłum kiboli. Młode osoby z tęczowymi flagami były bite i szarpane na ulicach, a w stronę pochodu leciała kostka, kamienie, a nawet doniczki rzucane z okien przez co bardziej agresywnych Białostoczan. Policja nie była w stanie opanować sytuacji i ostatecznie zatrzymano jedynie garstkę bandytów.

Zgodnie z obowiązującą wtedy w Polsce narracją napaść ubrano w szaty heroicznej obrony chrześcijańskich wartości, a straumatyzowane nastolatki zwyzywano od pedofilów. Radny PiS Sebastian Łukaszewicz komentował: „Obroniliśmy Katedrę pw. Wniebowzięcia NMP w #Białystok. Wielkie podziękowania wszystkim białostoczanom przywiązanym do tradycyjnych wartości!”

Parafia św. Jadwigi Królowej w Białymstoku napisała na swojej stronie: „Jako kapłani posługujący w naszej parafii, składamy wyrazy uznania i podziękowania tym wszystkim, którzy w ostatnim czasie, w jakikolwiek sposób włączyli się w obronę wartości chrześcijańskich i ogólnoludzkich, chroniąc nasze miasto, zwłaszcza dzieci i młodzież przed planową demoralizacją i deprawacją. Niech wam Bóg wynagrodzi i błogosławi wszelkie dalsze dobre poczynania”.

❌ 28 września 2019 r. 21-letnia Karolina S. i jej 27-letni mąż Arkadiusz S. przynieśli na Marsz Równości w Lublinie domowej roboty ładunek wybuchowy. Na czas zatrzymała ich policja i nikomu nic się nie stało. W sądzie Arkadiusz S. tłumaczył: „Na koszulce mam krzyż celtycki. Oznacza to, że jestem za Polakami i rodziną. Dla mnie wartości rodzinne to chłopak i dziewczyna”. W Polsce trwała właśnie nagonka na osoby LGBT+ i wydarzenie to nie było zbyt głośno komentowane. Nikt nie zginął, więc nie było tematu.

❌ W 2022 roku miały miejsce dwa śmiertelne ataki na miejsca i wydarzenia związane ze społecznością LGBT+ w Europie. W ataku na paradę w Oslo zginęły dwie osoby, a 21 zostało rannych. W Bratysławie dwie osoby zamordowano przed queerowym barem. Napastnika z Oslo określono jako związanego z ekstremizmem islamistycznym, ale napastnika z Bratysławy nikt nie nazywa ekstremistą chrześcijańskim, a „jedynie” skrajnie prawicowym.

Osoby LGBT+ nie są i nie będą rekwizytem. Wiemy, jak to jest być na celowniku nagonki i nie zgadzamy się, by na naszym przykładzie urządzać kolejne. Zwracamy też uwagę, że osoby LGBT+ z doświadczeniem migracji (zwłaszcza ze skrajnie opresyjnych państw) są wyjątkowo narażone na przemoc i dyskryminację. Odpowiedzią na strach nie może być więcej strachu.

W ubiegłym roku projekt ustawy penalizującej mowę nienawiści został przyjęty przez parlament pomimo sprzeciwu posłów PiS i Konfederacji. Ostatecznie zablokował go prezydent Duda. Jeśli politycy chcą poważnie rozmawiać na temat przemocy i nienawiści wobec naszej społeczności, muszą najpierw spojrzeć w lustro. I w swoją historię głosowań.

Chcesz zawalczyć o uznanie małżeństwa w Polsce? Dołącz do naszej grupy dla par!

Dołączam

Chcesz razem z nami zmieniać Polskę? Wspieraj Miłość Nie Wyklucza!

Przekazuję darowiznę

Jak uniknąć odmowy i nie zablokować sobie ścieżki uznania ślubu na kolejne lata?

Czytam

Co oznacza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie uznawania zagranicznych małżeństw?

Czytam

Fiasko ustawy o osobie najbliższej musi zakończyć uciekanie polityków od tematu równości małżeńskiej

Hubert Sobecki — Fri, 17 Jul 2026 07:10:17 +0000

Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami Karol Nawrocki zawetował rządową ustawę o statusie osoby najbliższej w związku i umowie o wspólnym pożyciu. Polska klasa polityczna musi z tej prawie trzyletniej historii wyciągnąć lekcję na przyszłość: rozdział „rozmawiania po wyborach” o związkach partnerskich i umowach-cywilnoprawnych dobiegł końca. Poważni politycy będą mieć w swoim programie równość małżeńską.

Fiasko rządowej ustawy powinno być dla wszystkich ostatnim przypomnieniem, że nie ma sensu podejmowanie się negocjacji z osobami, które ich nie chcą i nie widzą w nich wartości. Rozpoczynanie tych negocjacji od wstępnych ustępstw, jak to miało miejsce w przypadku okrojenia projektu ustawy, tym bardziej zdumiewa swoją krótkowzrocznością. W ten sposób można wyłącznie przegrywać.

Po dwóch dekadach, kilku parlamentarnych podejściach do ustaw o związkach partnerskich i kolejnych dwóch próbach wprowadzenia ustawy o jakiejś formie umów cywilno-prawnych politycy muszą spojrzeć prawdzie w oczy: tchórzostwo i konserwatyzm kolejnych rządów zatrzymały prawny progres osób LGBT+ w miejscu. Najbardziej prawicowi politycy ponoszą odpowiedzialność za głosowania przeciw ustawie i prezydenckie weto, ale to centryści sprawili, że mimo ogromnych zmian opinii społecznej okno debaty politycznej nie przesuwa się w stronę normalności: małżeństw, rodzin, godności i bezpieczeństwa. Polska klasa polityczna tkwi w mentalnym skansenie.

Podczas gdy polskie społeczeństwo rozmawia o ślubach osób tej samej płci, a w urzędach wydawane są takim parom polskie akty małżeństwa, czołowi proeuropejscy, prodemokratyczni politycy nie czują wstydu, kolejny raz w ciągu swojej kariery obiecując związki partnerskie, by finalnie obniżyć poprzeczkę jeszcze bardziej. To musi się zmienić.

Negocjowanie z konserwatystami i desperacka obrona status quo po prostu nie działają, co po raz kolejny widzimy na własne oczy. Społeczność osób LGBT+ od lat otwarcie żąda równości małżeńskiej, czyli prawa do małżeństwa i założenia rodziny bez względu na płeć osoby, którą się kocha. Kiedy po 2030 roku otworzy się następne okienko zmiany prawnej, a prezydent nie będzie bił rekordów weta, stawianie na stole czegokolwiek innego niż równość małżeńska będzie oznaczało natychmiastową czerwoną kartkę dla rządu.

To tym bardziej istotne ze względu na zaistnienie w polskiej rzeczywistości małżeństw osób tej samej płci uznanych drogą transkrypcji. Niektóre pary już rozpoczęły walkę o wyegzekwowanie konkretnych skutków prawnych i uzyskanie ochrony prawnej przysługującej małżeństwom. Miłość Nie Wyklucza wspiera te pary prawnie, monitoruje postępy i zadba o to, by istniały także w świadomości społecznej. Nawet jeśli kolejny rząd wycofa możliwość transkrypcji, nie wymaże wspomnień ludzi, którzy czytali o nich w prasie, słuchali w radiu i oglądali w telewizji. W tym sensie transkrypcja jest krokiem naprzód, którego nie da się odwrócić.

Co o „Współlokatorze+” sądzi społeczność LGBT+

Kiedy w czerwcu 2025 roku Karol Nawrocki wygrał wybory prezydenckie, prysły i tak ostrożne nadzieje społeczności LGBT+ na jakąkolwiek przychylną jej zmianę ustawową. To jedno wydarzenie zupełnie zmieniło znaczenie projektu ustawy, który rząd opracowywał od końca 2023 roku, początkowo w obrębie instytucji związków partnerskich.

Z ustawy praktycznej, mogącej rzeczywiście poprawić coś w sytuacji osób LGBT+ w Polsce, zmieniła się ona w ustawę symboliczną. Decydując się więc na dalszą degradację ustawy, by zyskała aprobatę najbardziej konserwatywnego skrzydła koalicji, rząd pokazał osobom LGBT+, że nawet kiedy nie ma nic do stracenia, oferuje im mniej niż i tak przestarzałe związki partnerskie.

Okrojenie tej ustawy i przedstawienie jej na konferencji prasowej jako rozwiązania dotyczącego „osób w związkach nieformalnych”, a nie społeczności LGBT+, było finalnym upokorzeniem. Było to jednocześnie upokorzenie bezinteresowne, poczynione w imię zerowego zysku, bo prezydent nigdy nie miał zamiaru podpisać tej ustawy – mówi Maja Heban ze Stowarzyszenia Miłość Nie Wyklucza.

Przypominamy tę ocenę ustawy, ponieważ widzimy, że w swojej oficjalnej komunikacji Lewica – w dużej mierze odpowiedzialna za projekt – zamiennie stosuje określenia „ustawa o statusie osoby najbliższej” i „ustawa o związkach partnerskich”. Równość małżeńska to te same prawa i obowiązki dla par tej samej i różnej płci. Związki partnerskie to częściowa ochrona prawna przyznawana parom osób tej samej płci po to, by uniknąć przyznawania im prawa do małżeństw. Rządowa ustawa to jeszcze mniej, bo pakiet umów podpisywanych przez dwie osoby nie jest instytucją prawa rodzinnego. Gdy politycy mieszają te pojęcia, robią to albo z niewiedzy, albo dlatego, że mydlenie ludziom oczu jest im do czegoś potrzebne.

Odbieramy to jako swego rodzaju wstępne zarządzanie kryzysowe, którego celem jest przekonanie społeczności, że prezydent zawetował ustawę lepszą i bardziej kompletną, niż to miało miejsce naprawdę. Im więcej osób zapamięta weto pod „ustawą o związkach partnerskich”, a nie pod ustawą o umowie cywilno-prawnej zawieranej u notariusza – która nie zmienia stanu cywilnego i nie łączy się z ceremonią w urzędzie – tym długoterminowo lepiej dla reputacji Lewicy. Podobnego podejścia spodziewamy się ze strony całego rządu.

Jest więc tym bardziej ważne, by do klasy politycznej dotarło, jak uwłaczająca była dla społeczności LGBT+ rządowa propozycja i uprawiana na jej kanwie propaganda sukcesu. To lekcja, którą politycy muszą zapamiętać na przyszłość, aby nigdy więcej jej nie powtórzyć.

Chcesz zawalczyć o uznanie małżeństwa w Polsce? Dołącz do naszej grupy dla par!

Dołączam

Chcesz razem z nami zmieniać Polskę? Wspieraj Miłość Nie Wyklucza!

Przekazuję darowiznę

Jak uniknąć odmowy i nie zablokować sobie ścieżki uznania ślubu na kolejne lata?

Czytam

Co oznacza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie uznawania zagranicznych małżeństw?

Czytam

Lewica próbuje nam wmówić, że Współlokator+ to związki partnerskie. Nie pozwalajmy politykom się okłamywać – zwłaszcza na Paradzie Równości

Maja — Wed, 17 Jun 2026 16:00:23 +0000

W tegorocznej Paradzie Równości w Warszawie jak co roku maszerowali politycy i jak co roku zabierali na niej głos. Kurozialną rzecz powiedział w rozmowie z Oko.press marszałek Włodzimierz Czarzasty z Lewicy: wymienił jako sukces przepchnięcie przez Sejm ustawy o związkach partnerskich, a gdy dziennikarz Anton Ambroziak poprawił go, że to ustawa o statusie osoby najbliższej, nie związkach partnerskich, Czarzasty odpowiedział mu: „to pańskie zdanie”.

Ta dziwna wypowiedź to tylko jedna z wielu, w której politycy Lewicy używają określenia „związki partnerskie”, mówiąc o ustawie o statusie osoby najbliższej i umowie o wspólnym pożyciu, wobec której przyjęło się też nasze uszczypliwe określenie „Współlokator+”.

Po przegłosowaniu ustawy przez Sejm Katarzyna Kotula mówiła na konferencji prasowej, że „to historyczny moment, bo Sejm po raz pierwszy przyjął rządowy projekt ustawy o związkach partnerskich”. W oficjalnych postach Lewicy czytamy o „ustawie o związkach partnerskich Pełnomocniczki Rządu ds. Równości Katarzyny Kotuli”. „Związki partnerskie” pojawiają się w opisie posta z wypowiedzią marszałka Czarzastego z Parady Równości, w której również pada to określenie.

Podkreślmy to bardzo wyraźnie: 29 maja Sejm przyjął rządowy projekt ustawy o statusie osoby najbliższej w związku i umowie o wspólnym pożyciu. Chodzi o umowę cywilno-prawną podpisywaną u notariusza, nie o związek partnerski zawierany w urzędzie stanu cywilnego. Według ustawy podpisanie umów nie zmienia stanu cywilnego, ale uniemożliwia parom osób tej samej płci zawarcie małżeństwa w jednym z 38 krajów, w których jest to możliwe. Dlaczego więc Lewica w swojej oficjalnej komunikacji używa tych dwóch określeń naprzemiennie?

Nasuwa się nam odpowiedź, że to reakcja na oznajmienie przez prezydenta Nawrockiego, że zawetuje ustawę, co było od samego jej początku oczywiste. Kiedy Lewica wspólnie z PSL przedstawiała w 2025 roku projekt ustawy, stanowisko Miłości było bardzo krytyczne. Mówiliśmy – tymi słowami – o chowaniu osób LGBT+ do szafy i zastąpieniu ich na potrzeby konferencji „osobami w związkach nieformalnych”, krytykowałyśmy też strategię upokarzającego naszą społeczność okrajania ustawy, która i tak miała zerowe szanse na wejście w życie. Przypomniało nam się to, gdy podczas Parady Kotula mówiła w rozmowie z Oko.press, że bardzo jej zależy, by „pan prezydent nie chował osób LGBT do szafy, opowiadając, że jest to ustawa przede wszystkim dla osób heteroseksualnych”. Przecież do szafy zapakowano nas w trakcie konferencji prasowej świętującej „kompromis” Lewicy i PSL-u, żeby nie drażnić Kosiniaka-Kamysza. Nie zrobił tego Nawrocki.

Lewica zachowuje się dziś, jakby po roku dotarło do niej, co zrobiła. Opłaca się jej więc, żeby ludzie zapamiętali tytaniczny wysiłek włożony w przyjęcie ustawy o „związkach partnerskich” przez niezgodny poglądowo rząd i parlament, aby finalną porażką obciążyć prezydenta i jego weto. Nie jest Lewicy na rękę, aby zamiast tego społeczność LGBT+ wciąż pamiętała, co czuła, słuchając o tym, jaka „godnościowa” jest ustawa odsyłająca nas do notariusza, a na hasło „związki partnerskie” myślała o pierwszym projekcie, który ze względu na PSL poleciał do kosza. Lewica chce, by jej przegrana ustawa była zapamiętana jako lepsza, niż była w rzeczywistości, a jej kapitulacja wobec homofobów z PSL – zapomniana. To prawda, że Lewica jest wciąż największym proponentem praw osób LGBT+ w rządzie, ale nie zmienia to faktu, że takie podejście jest nieuczciwe.

To frustrujący wniosek tym bardziej, że przez sytuację polityczną w Polsce nasza społeczność nie oczekuje od Lewicy i reszty rządu jakichś cudów. Wszyscy wiemy, że prezydent nie podpisze ustawy, więc przyjęłybyśmy ze zrozumieniem projekt naprawdę godnościowy, pełnoprawny, przegłosowany przez Sejm w symbolicznym geście bez perspektywy na wejście w życie. Przyjęłybyśmy brak rządowego projektu i złożenie przez klub Lewicy projektu ustawy o równości małżeńskiej, tak jak to zrobiła w 2020 roku z projektem przygotowanym przez Miłość Nie Wyklucza. Przyjęlibyśmy też szczerą komunikację bez propagandy sukcesu i rozmydlania pojęć w imię krótkowzrocznego politycznego interesu. Zamiast tego mamy poczucie, że jesteśmy traktowani jak idioci.

Nie wszystkie posty Lewicy i wypowiedzi jej polityków są o „związkach partnerskich”, właściwe określenie też się pojawia. Nie ma to jednak znaczenia, skoro lider ugrupowania wmawia queerowemu dziennikarzowi na Paradzie Równości, że nie wie, o czym mówi, bo fundamentalne różnice między ustawą o związkach zawieranych w urzędzie a umową cywilno-prawną to wyłącznie kwestia opinii. Lewica odpowiada za tę ustawę i powinna dbać o rzetelność przekazu na jej temat. Zamiast tego w najgorszym wypadku manipuluje, a w najlepszym wykazuje się rażącą niedbałością w kwestii, w której powinna dochowywać rzetelności. Bez względu na intencje wprowadza w błąd opinię publiczną i media. Pojawiają się kolejne nagłówki o procedowaniu ustawy, której tak naprawdę nie ma w Sejmie. Ludzie ulegają złudzeniu, że na stole jest więcej niż w rzeczywistości.

Związki partnerskie to archaiczny postulat, do którego robiono już w Polsce kilka nieudanych podejść. Od lat społeczność żąda równości małżeńskiej – prawa do wzięcia ślubu z drugą osobą niezależnie od płci, ze wszystkimi prawami i obowiązkami, jakie wynikają z małżeństwa. Instytucja związku partnerskiego zawsze jest ograniczona w porównaniu z małżeństwami, przez co sama z siebie wskazuje na nierówność części społeczeństwa wobec prawa. W krajach, w których funkcjonują obok równości małżeńskiej, zachowano je jako lżejszą opcję dla par, które nie chcą małżeństwa, ale wciąż mogą je zawrzeć. Mimo to związki partnerskie i tak wypadają dobrze na tle umowy cywilno-prawnej, która wymazuje jakiekolwiek skojarzenia z miłością i rodziną, wypraszając pary z urzędu i pozbawiając wydarzenie uroczystego, oficjalnego charakteru. To kluczowa różnica. Musimy zgodnie z prawdą nazywać to, czego potrzebujemy i żądamy oraz to, co jest nam proponowane. Musimy bez wyrzutów sumienia rozliczać sojuszników, bo inaczej oddamy swoją sprawę i obudzimy się zdziwieni, że miało być inaczej.

Obecność polityków na marszach równości, zwłaszcza kiedy aktywnie sprawują władzę, wcale nie jest oczywista, choć w Polsce mało kto się nad tym zastanawia. Przyzwyczailiśmy się, że na warszawskiej Paradzie Równości przemawia Rafał Trzaskowski, prezydent stolicy niepopierający adopcji przez pary osób tej samej płci. Przywykłyśmy do tego, że ani on, ani inni obecni politycy nie są w stanie niczego zrobić z obrzydliwą kontrmanifestacją w środku tłumu, tuż pod sceną. Przez lata zerowego progresu prawnego tak bardzo potrzebowałyśmy w polityce zadeklarowanych sojuszników, że ich uczestnictwo w marszach dawało naszym postulatom legitymację, a nam samym nadzieję na zmianę. W chwilach nagonki miałyśmy i mieliśmy poczucie, że ktoś jednak jest po naszej stronie. Nie należy o tym zapominać. Jednak w „czasach pokoju”, gdy nasze sojuszniczki i sojusznicy są u władzy, wypada wymagać więcej, zanim zaprosimy ich na scenę.

Kiedy nasz Pride zmienia się w poklepywanie się po plecach z ludźmi, którzy z porażki na siłę robią sukces albo boją się tęczowej flagi na pulpicie, chyba nie zostało w nim za wiele dumy.

Była burmistrz Jasła straszy tranzycją, transpłciowa Jaślanka z ekipy Miłości odpowiada

Hubert Sobecki — Fri, 19 Sep 2025 14:18:35 +0000

W środę pod jednym z jasielskich liceów odbyła się konferencja Marii Kurowskiej z PiS-u, niegdyś burmistrzyni Jasła i nauczycielki, dziś posłanki. Cel konferencji jest oczywisty; mamy wrzesień, więc na prawicy trwa podważanie nauki i popisywanie się religijnym fanatyzmem w walce z edukacją zdrowotną.

Wypowiedziom Kurowskiej przyjrzymy się bliżej, bo tak się składa, że mamy w ekipie Miłość Nie Wykluczą osobę spod Jasła, która chodziła do liceum 100 metrów od miejsca jej konferencji — i to w latach, gdy Kurowska była burmistrzynią. Dzień dobry, tu Maja Heban, a napisanie tego posta najwyraźniej jest moim przeznaczeniem.

W 2006 roku miałam 16 lat. Zaczynałam naukę w liceum z ciężkim bagażem. Jeszcze nie dopuszczałam do siebie myśli o transpłciowości, nie potrafiłam jej zresztą nazwać. Bałam się przyznać, że jestem jedną z „tych” osób. W podstawówce i gimnazjum obrywałam mieszanką homofobii, transfobii i mizoginii, bo naraz byłam dla rówieśników „pe*ałem” i „dziewczynką”. Nauczyli mnie, że inność naraża na niebezpieczeństwo. Po podstawówce i gimnazjum w rodzinnej wsi liceum w Jaśle było szansą na nowy start. Nikt mnie nie znał. Bardzo chciałam nauczyć się być chłopakiem, ale udawanie szybko skończyło się załamaniem, głęboką depresją, ciągłym rozmyślaniem o tym, by zniknąć.

Któregoś dnia nauczycielka przysposobienia obronnego z jakiegoś powodu włączyła na lekcji kasetę o transpłciowości. Nie wiem do dziś czemu, ale wiem, że to zmieniło moje życie na zawsze. Nauczycielka zupełnie nieświadomie zmusiła mnie do konfrontacji z własnym wyparciem. Wkrótce zaczęłam szukać informacji, a potem planować tranzycję. Jak trudna i droga by nie była, wiedziałam już, że inaczej nie byłabym w stanie żyć.

Akceptacja, że taki był mój „los”, była niesamowicie trudna. Nie rozumiałam tego wtedy, ale przechodziłam żałobę za „normalnością”. Przypominałam sobie, jak w dzieciństwie modliłam się, żeby Bóg zmienił mnie w dziewczynkę. Myślałam o tym, że nigdy nie zajdę w ciążę i nie urodzę dziecka. Niektóre nauczycielki widziały, że coś się ze mną dzieje, ale o nic nie pytały. Nie wiem, czy umiałabym im wtedy powiedzieć, że jestem trans. Wsparcie miałam od paru koleżanek i psycholożki.

Sorry za te wynurzenia w tekście, który miał być o Marii Kurowskiej, ale to wszystko ma tutaj znaczenie. Posłanka z „mojego” miasta i jego była burmistrzyni stanęła na placyku, którym codziennie chodziłam do szkoły, żeby przestrzegać przed osobami takimi jak ja, demonizować edukację, która być może ochroniłaby mnie przed depresją, lękiem i agresją rówieśników oraz nazywać „okaleczeniem” pomoc medyczną, która uratowała mi życie. To nie jest tylko ignorancja czy polityczny cynizm. To fundamentalny brak empatii. Podłość i okrucieństwo pod płaszczykiem troski o wartości. Mam 35 lat, ale mnie to ruszyło. Co z osobami, które mają lat 15 i tam właśnie chodzą do szkoły?

Kurowska twierdziła, że na lekcjach edukacji zdrowotnej „promuje się” blokery dojrzewania. To leki stosowane wobec dzieci przedwcześnie dojrzewających, ale też i transpłciowych. Ich celem jest wtedy wstrzymanie dojrzewania płciowego, by dać dziecku i jego rodzinie możliwie jak najwięcej czasu na przemyślenie decyzji o ewentualnej tranzycji. Jeśli po osiągnięciu odpowiedniego wieku osoba się na nią zdecyduje, będzie przechodzić ją jak „właściwe” dojrzewanie, zamiast walczyć z tym, co męskie albo żeńskie hormony zrobiły z ciałem, twarzą czy głosem. Dla przykładu: odwrócenie cech związanych z działaniem testosteronu u trans kobiety to kwestia wielu operacji i koszt nawet setek tysięcy złotych.

Kurowska stwierdziła, że osoba przyjmująca blokery „na końcu nie będzie ani mężczyzną, ani kobietą” i to właśnie dlatego „najwięcej samobójstw, drodzy państwo, jest właśnie wśród tych osób”. Zdaniem posłanki „nie można zmienić płci, można tylko okaleczyć dziecko na zawsze”.

Kurowskiej i ludzi takich jak ona nie obchodzi, co się stanie z nastolatkiem LGBT+. Ma go nie być i już. Nieważne, że nauka mówi wprost: transpłciowość istnieje, tranzycja i akceptacja ratują zdrowie psychiczne, a odrzucenie je rujnuje. Każda orientacja jest normalna, nie da się jej zmienić, a rzekome „terapie” są tak naprawdę formą psychicznych tortur. Dla środowisk prawicowych dzieci są własnością, rekwizytem do robienia polityki, nie ma mowy o trosce i odpowiedzialności. Szczucie to praca jak co dzień, a szkoła jest wymownym tłem dla tematu konferencji. Jeśli jakąś młodą osobę to wydarzenie złamało albo zrujnowało jej relację z rodziną, która łyka tę propagandę, Kurowskiej taka możliwość nawet nie przemknęła przez myśl. Miejsce słowa „miłosierdzie” jest w Biblii, w prawdziwym życiu nie ma czasu na takie lewackie wymysły.

Przykłady niestety można mnożyć, bo Kurowska była przygotowana. Nie w tym znaczeniu, że mówiła z sensem, po prostu czytała z kartki, a tekst – sądząc po jej zachowaniu – nie był jej autorstwa. Być może podesłali go życzliwcy z Ordo Iuris. Ubolewała więc na przykład, że na edukacji zdrowotnej mówi się o aborcji, ale nie nazywa się jej „zabijaniem dzieci”. Niby klasyka, ale znowu: pomyślmy o tym, kto słuchał. Myślicie, że w liceach nie ma żadnych osób po aborcji, a 16-letnia dziewczyna z pewnością nie przejmie się, jeśli nauczycielka, posłanka, była burmistrzyni nazwie ją zabójczynią? A co ze stwierdzeniem, że antykoncepcja w młodym wieku „oczywiście zrujnuje organizm”? Czy naprawdę wolno nam zakładać, że młodzi ludzie wiedzą wszystko z internetu, więc takie teksty na nikogo nie wpłyną?

Kurowska uznaje też za problem to, że mówi się o współżyciu jako o przyjemności, a nie czymś połączonym z małżeństwem, miłością i rodziną, a „jedynym warunkiem” jest świadoma zgoda zamiast ślubu. Ponadto edukacja zdrowotna jest jej zdaniem niezgodna z konstytucją i „naszą nauką społeczną kościoła”. Posłanka najwyraźniej nie rozumie, że zapis o prawie rodziców do wychowania dzieci zgodnie ze swoimi przekonaniami nie oznacza, że Polska jest państwem wyznaniowym. Ciekawe też, że jakoś nie domaga się, by na geografii uczyć, że Bóg stworzył Ziemię 6 tysięcy lat temu, a na biologii zakazać mówienia o ewolucji.

Cały ten występ najlepiej podsumowuje cytat z grafiki, czyli straszenie, że w ramach edukacji zdrowotnej „akcentuje się prawa osób LGBT […] i zrównuje się je ze wszystkimi” i „wywyższa, że są lepsze od naszych normalnych płci i naszych orientacji”. Nic tak nie przekonuje ludzi, że komuś chodzi o dobro młodzieży, a nie o tworzenie podziałów na normalną większość i chorą, niebezpieczną, inną mniejszość, jak mówienie o „naszych normalnych płciach i orientacjach”. Nasze dzieci, nasz kraj, nasze płcie. I wielkie zagrożenie, bo osoby LGBT+ i ich prawa „zrównuje się ze wszystkimi”. Brakuje tylko postulowania, żeby natychmiast wrócić do kar cielesnych i mundurków. Takich naszych, brunatnych.

[Maja]

PS W przeciwieństwie do posłanki Kurowskiej wierzymy, że rzetelna edukacja na temat różnorodności człowieka i tworzenie społeczeństwa, gdzie każdy jest równy, to naprawdę ważne sprawy. Masz kogoś, komu chcesz przekazać te wartości w prostej formie? Przyda ci się broszura z podstawowymi informacjami o społeczności LGBT+ w szkolnej bibliotece? Zamów książeczkę edukacyjną „Orientuj się!”, wyślemy ci ją za darmo. Link do formularza znajdziesz tutaj.

To nie kibole, a „zwykli ludzie” budują faszystowską Polskę. Osoby LGBT+, migranci, kto będzie następny?

Hubert Sobecki — Fri, 01 Aug 2025 13:44:15 +0000

Dzisiaj 81. rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Jak co roku uczczono pamięć powstańców i zamordowanych mieszkańców stolicy. Jak co roku politycy mówili o ich bohaterstwie, poświęceniu i patriotyzmie. Część z nich pewnie musiała sobie przypomnieć, co tradycyjnie rozumie się przez patriotyzm i obronę ojczyzny — w końcu na co dzień używają tych określeń, by jeszcze bardziej pogłębiać podziały, podżegać do przemocy wobec wszelkiego rodzaju „innych” i straszyć zmyślonymi zagrożeniami. Dziwnie się słucha, jak ludzie odpowiedzialni za postępującą faszyzację polskiej polityki oddają hołd największemu antyfaszystowskiemu zrywowi w historii naszego kraju.

Od kilku tygodni media informują o kolejnych rasistowskich napaściach w polskich miastach. W Częstochowie 17-latek i 30-latek zaatakowali nożem czarnego mężczyznę. W Głogowie zaatakowano Bengalczyka prowadzącego bar z kebabem. Przez siedem lat nie miał problemów, teraz najpierw napadnięto go z maczetą, a parę dni później ostrzelano witrynę. W Wałbrzychu zaatakowano Paragwajczyka, a hostel, w którym mieszkał, obrzucono racami. Mężczyzna trafił do szpitala. W Krakowie wyrzucono z tramwaju czarnego 20-latka z niepełnosprawnością ruchową. Piszemy „napadnięto”, by nie dołączać do nazywania sprawców „pseudokibicami”. Kiedy różne odmiany tego słowa pojawiają się w kolejnych artykułach, można odnieść wrażenie, że kibole symbolicznie przestali być Polakami. Są od nas odlegli, ich agresja jest zupełnie obca. My, zwykli ludzie, jesteśmy czyści.

To tylko kilka z podobnych aktów agresji, a politycy ciężko pracują, by było ich więcej. Kłamią, dehumanizują, pokazują palcem na winnych zagrożenia, którzy zawsze są „nie-Polakami”. Gdy okazuje się, że to nieprawda, usuwają posty, ale kłamstwo już poszło w Polskę. Bezpośrednimi sprawcami siania tej nienawiści są działacze PiS i Konfederacji, ale koalicja rządząca również ma w tym duży udział. Nie można zapominać, co dzieje się wciąż od lat na granicy Polski i Białorusi. Ludzie ginęli i giną, prawa człowieka były i są łamane. Rządowa koalicja biła na alarm, gdy robił to PiS. Po zmianie władzy kontynuuje jego dzieło, które nagle jest już ok. Prawa człowieka można tymczasowo zawiesić, gdy Donald Tusk uzna, że taka jest racja stanu. Zagrożenie ze strony rosyjskiej i białoruskiej zlewa się w jego narracjach z figurą groźnego migranta.

Nie da się umyć rąk od radykalizacji polskiego społeczeństwa, jeśli się jest w rządzie — tym albo którymś z poprzednich. Tak jak przemoc o skali nie do powstrzymania zaczyna się od nienawiści, tak nienawiść najlepiej buduje się na systemowych zaniedbaniach. Na rasistowskie ataki w całej Polsce pracują nie tylko politycy PiS i Konfederacji. To, że polskie społeczeństwo jest tak podatne na rasizm i kampanie nienawiści, to wspólne dzieło polskiej klasy politycznej. Gdyby poprzedni rząd Tuska nie zostawił związków partnerskich na nieuchwytne „później”, a osoby LGBT+ były chronione przed mową nienawiści, nie byłoby tak łatwo w 2019 roku nasłać setek kiboli, ale też zwykłych agresywnych mieszkańców Białegostoku na marsz równości, który prawie zmienił się w pogrom. Tego samego roku policja udaremniła atak bombowy na marsz w Lublinie. O atakach na osoby LGBT+ czytaliśmy tak, jak teraz czytamy o przemocy w imię „obrony” Polski.

Strach sprawia, że przemoc staje się nie tylko normalnością, ale wręcz patriotyczną cnotą. Strach instrumentalnie podsycany przez polityków, którym rosną słupki. Strach wyłącza myślenie i narzuca – nomen omen – czarno-białe rozumienie świata i ludzi, wedle którego Polacy to kryształowe ofiary, a faszyzm jest skazą Niemców.

Nie. Kult siły i intelektualnego prostactwa, degeneracja pojęcia patriotyzmu do pustych symboli jak hymn śpiewany dla większej liczby lajków i udostępnień, gloryfikacja przemocy powodowanej najbardziej prymitywnymi odruchami – to wszystko motywy faszystowskie i mają się one w Polsce z dnia na dzień coraz lepiej.

Faszyzm nie jest wtedy, gdy „kibole” biją ludzi za tęczę albo kolor skóry. Faszyzm jest wtedy, gdy z radością lub przynajmniej obojętnością obserwują to „zwykli ludzie”. To od nas wszystkich zależy, czy oddamy nasz kraj i naszą przyszłość w ręce ideologii, która kiedyś doprowadziła do rzezi Woli i zrównania Warszawy z ziemią. Nas, nie-kiboli zawsze było i będzie więcej – pytanie tylko czy będziemy siedzieć cicho.

Do naszych hardych obrońców ojczyzny kierujemy tę myśl: Patrioto – włącz myślenie! Wszystkie te Bąkiewicze i Brauny mają cię centralnie w dupie. To do nich płyną ruble.

Jeszcze mniej bezpieczeństwa i godności dla osób LGBT+. Czarzasty i Kosiniak-Kamysz targują się o nasze życie. Tusk milczy.

Hubert Sobecki — Tue, 29 Jul 2025 11:17:13 +0000

Jak dowiadujemy się z mediów, Włodzimierz Czarzasty spotka się z Kosiniakiem-Kamyszem, żeby zaoferować kolejne ustępstwa w temacie związków partnerskich. Celem jest wypracowanie takiego projektu, który zaakceptuje nie tylko PSL, ale nawet Nawrocki. Podsumujmy dotychczasową historię okrajania listy zabezpieczeń prawnych naszych rodzin:

❌ Kosiniak i spółka: nie podzielimy się prawem do zawarcia ślubu cywilnego z parami osób tej samej płci – wolimy wykonać tytaniczną pracę zmiany 200 ustaw, byle tylko osoby LGBT+ nie miały tego samego, co my,

❌ nie damy ochrony prawnej dzieciom, które mają dwie mamy lub dwóch ojców – śmierć rodzica biologicznego powinna oznaczać sierociniec, mimo że drugi rodzic żyje, bo przecież „chronimy rodziny”.

Na tym stanął projekt rządowy przygotowany przez zespół ex-Ministry Kotuli, który przed wyborami prezydenckimi zablokowano w rządzie, najprawdopodobniej na zawsze.

A co zapowiadają nam politycy w odcinku następnym? Obudził się Włodzimierz Czarzasty, który podczas niedawnej rekonstrukcji rządu nie wywalczył nic oprócz zachowania obietnicy marszałkowskiego stołka dla samego siebie. Chwyta za cenzorski flamaster i wykreśla kolejne prawa, żeby dogadać się nad głowami osób LGBT+ z Kosiniakiem-Kamyszem i próbować wpłynąć na Nawrockiego:

❌ Czarzasty, Kosiniak i spółka: nie pozwolimy na zawieranie związków partnerskich w urzędzie stanu cywilnego – osoby LGBT+ nie powinny brukać swoją radością tego przybytku,

❌ nie zapewnimy żyjącym w Polsce tęczowym rodzinom “małej pieczy” nad dzieckiem, bo nawet umożliwienie drugiej mamie lub drugiemu tacie pójścia na wywiadówkę czy do lekarza godzi w świętość rodziny.

Ponieważ celem tej strategii jest udobruchanie nie tylko Kosiniaka-Kamysza, ale również walczącego z „ideologią dżenderyzmu” miłośnika zdrowych męskich rozrywek, elekta Nawrockiego, trzeba zapytać, co nam panowie jeszcze wykreślą? Pochówek? Dziedziczenie? Wspólne nazwisko? Ubezpieczenie zdrowotne?

❓Dziękujemy Czarzastemu za przespanie całej batalii o projekt rządowy i obudzenie się nie tyle za pięć, ile piętnaście po dwunastej. Dziękujemy też premierowi Tuskowi za żelazną konsekwencję w braniu naszego życia „na tapetę” już 14 lat! Wasze tchórzostwo bije po oczach, ale to nie wy poniesiecie jego konsekwencje.

Po co ta dyskusja o skrawkach, ten handel ludzką godnością? Jakie są racjonalne przesłanki za tym, że Nawrocki podpisze nawet tak ograniczony projekt? To polityk, któremu najbliżej do Konfederacji i innych neofaszystów, a w rządzie do hipokrytów z PSL-u.

Ustawa rządowa, która już była efektem kompromisu, musi być skierowana pod głosowanie w Sejmie. Po co? Żebyśmy mogli rozliczyć tych, którzy zagłosują przeciw. Nie obchodzą was nasze rodziny? Odwagi! Pokażcie to w głosowaniu.

🌈 Wiele osób z naszej społeczności czeka na jakiekolwiek rozwiązania prawne już tak długo, że jest gotowa zgodzić się na cokolwiek. Doskonale rozumiemy tę perspektywę. Jednocześnie nie wierzymy, że jakiekolwiek ustępstwa ze strony polityków w teorii nam sojuszniczych przyczynią się do uzyskania podpisu prezydenta.

🟤 Jeśli Nawrocki będzie chciał jakkolwiek zająć się tematem, dogada się z PSL-em w sprawie projektu ustawy o „osobie najbliższej” i żadne koncesje ze strony Lewicy nic tu nie zmienią. Po prostu wspólnymi siłami wprowadzą nam na lata bubel. Zadanie sojuszników w rządzie nie powinno polegać na legitymizacji takich posunięć.

Trauma jednego człowieka nie usprawiedliwia gnębienia tysięcy innych

Idzie — Wed, 12 Apr 2023 11:30:00 +0000

Nasz komentarz do oświadczenia Łukasza Sakowskiego autorstwa Mai Heban

W Magazynie Kontakt ukazał się wczoraj świetny tekst „To tylko teoria spiskowa”, którego autorzy brutalnie rozprawili się z manipulacjami aktywisty anty-trans Łukasza Sakowskiego znanego z profilu To Tylko Teoria. Kiedy artykuł przez kilka godzin roznosił się po internecie, chyba nikt nie podejrzewał, że jeszcze tego samego dnia bohater tekstu wywoła burzę o nieporównanie większej skali, ujawniając się jako osoba detrans – czyli ktoś, kto przeszedł tranzycję, a następnie się z niej wycofał.

Ten rozgłos jest zrozumiały – nie mieliśmy jeszcze w Polsce tak głośnego przypadku detranzycji, a Sakowski przez lata wybudował sobie potężne zasięgi w mediach społecznościowych. W internecie zawrzało. Niestety post trafił też do ludzi, którzy nie potrafią dostrzec, jak nienawistnym językiem mówi o osobach trans jego autor. Nie wiedzą też o jego wcześniejszych kłamstwach jak łączenie aktywizmu LGBT+ z pedofilią czy stwierdzenie wprost, że tranzycja jest szkodliwa.

O ile tranzycja znanej osoby wywołuje zainteresowanie, bo dla wielu osób w Polsce ten temat jest wciąż sensacją, o tyle wycofanie się z procesu uzgodnienia płci jest chyba jeszcze bardziej egzotyczne. Nie dziwi więc, że w ciągu kilku godzin wpis Sakowskiego wyrobił ogromne zasięgi, a jeszcze tego samego wieczoru repost pojawił się w prawicowych mediach. Następnego dnia rano tweet udostępnili już tacy politycy jak Sebastian Kaleta, Robert Winnicki czy Krzysztof Bosak. Wszyscy są oczywiście przeciwni nie tylko tranzycji, ale i równouprawnieniu osób niehetero.

Jak często bywa w przypadku niszowej, ale głośnej (deklaratywnie) feministyczno-tęczowej odnogi ruchu anty-trans, jego największymi sojusznikami są ludzie, którzy nienawidzą tak feminizmu, jak i tęczy. To też bardzo naiwne, żeby uważać, że po zabraniu się za osoby trans skrajna prawica zakończy przemarsz i zostawi konserwatywnych gejów i transfobiczne feministki w spokoju, a może nawet przyzna im łaskawie jakieś prawa człowieka. Nie da się tego jednak przetłumaczyć ludziom narzekającym na „wymazywanie lesbijek przez transseksualistów” czy nazywających tranzycję „nową terapią konwersyjną”. Fundamentaliści z trudną przeszłością to nadal fundamentaliści.

Nie mamy tutaj miejsca, żeby rozwodzić się nad każdą manipulacją, jakiej dopuścił się Łukasz Sakowski choćby w tym jednym tekście o swojej detranzycji. Wspomniany tekst w Magazynie Kontakt jest długi, a dotyka jedynie kilku wypowiedzi blogera, którego kampania anty-trans trwa od lat. Powiedzmy to jednak wprost: przy całym szacunku dla trudnego emocjonalnie doświadczenia, trzeba tę relację traktować niezwykle ostrożnie. Dyskurs uprawiany przez autora To Tylko Teoria przenosi na nasz grunt narracje globalnego ruchu, który aktywnie dąży do ograniczenia praw osób transpłciowych.

W Stanach Zjednoczonych ma obecnie miejsce realny kryzys prawno-medyczny, który zaostrza się z miesiąca na miesiąc. Stany kontrolowane przez konserwatystów z Partii Republikańskiej ignorują zalecenia pediatrów, raporty badaczy oraz głosy rodziców i samych osób transpłciowych, forsując projekty legislacyjne, które nie tylko zakazują tranzycji dla nastolatków albo osób poniżej 25 roku życia (co Sakowski popiera), ale wręcz zmuszają osoby transpłciowe do detranzycji, nawet pod groźbą odbierania trans nastolatków rodzicom, którzy się na to nie zgadzają. Inne stany przyjmują z kolei ustawy o uchodźstwie, żeby pomagać ludziom uciekającym przed prześladowaniami wraz ze swoimi transpłciowymi dziećmi. To horror, który trudno nam sobie wyobrazić nawet w Polsce z naszą „ideologią LGBT” i „strefami wolnymi”. Jego celem jest eliminacja osób trans z życia społecznego, a przez to uniemożliwienie im istnienia. Delegalizacja rzeczywistości.

Działania te odpowiadają czwartemu i piątemu stadium w skali opracowanej przez badacza ludobójstwa Gregory’ego Stantona, czyli kolejno dehumanizacji i organizacji¹. Kluby LGBT+ stają się obiektami ataków neofaszystowskich bojówek, w szkołach zakazuje się mówienia o osobach LGBT+ i czytania tęczowych książek, a popularni komentatorzy polityczni wzywają do „eliminacji transgenderyzmu z przestrzeni publicznej”. Bycie trans przed osiemnastym rokiem życia, a w niektórych stanach także później, staje się nielegalne. Wszystko to jest zgodne z retoryką, którą uprawia autor To Tylko Teoria i inne osoby chowające transfobię za maską pseudonaukowej troski.

Zamieniając trudne, osobiste historie o detranzycji w oręż przeciwko osobom trans, a nierzadko – ponownie, tak jak w przypadku Sakowskiego – przeciwko całej społeczności LGBT+, aktywizmowi, „kulturze woke” i innym chochołom, transfobiczne osoby detrans krzywdzą ludzi, którzy mogliby być ich rodziną. Osoby detrans anty-trans to mniejszość z mniejszości². Ogromna większość detranzycji spowodowana jest przyczynami zewnętrznymi: transfobią społeczeństwa, odrzuceniem przez rodzinę, sytuacją ekonomiczną i problemami w pracy czy szkole³.

Oznacza to, że ogromna większość osób detrans to jednocześnie nadal osoby transpłciowe, które chcą kiedyś ponowić tranzycję albo chciałyby, ale nie mają takiej możliwości. Ta mniejsza część, która faktycznie dochodzi do wniosku, że jednak jest cispłciowa, czyli nie trans, to nadal nie są ludzie tacy jak Łukasz Sakowski, Keira Bell czy Chloe Cole – a więc aktywiści, którzy własne niezadowolenie z tranzycji, na którą im zezwolono, przekuwają w chęć ograniczenia prawa do tranzycji innym. Osoby detrans, które nie chcą wracać do tranzycji, potrzebują nierzadko podobnego wsparcia jak osoby transpłciowe i borykają się z podobnymi problemami. Mogą stanąć przed urzędniczą machiną, nie wiedząc, jak wycofać swoją zmianę danych metrykalnych. Mogą potrzebować wsparcia, by dostosować swoje ciało do tego, jak powinno ono wyglądać, by je zaakceptowali. Mogą zostać odrzuceni przez przyjaciół, rodzinę czy osoby ze społeczności, które nie mogą przełknąć, że muszą na nowo zmienić swój sposób myślenia o danej osobie i przyzwyczaić się do zmiany wyglądu, imienia, zachowania. To niemal lustrzane odbicia tego, co przechodzą osoby trans i jest oczywiste, że aktywizm na rzecz jednej grupy będzie pomagał tej drugiej, a przedstawicieli obu łączy wspólny interes oraz możliwość częściowego zrozumienia swoich unikalnych przeżyć. Ani osobom detrans, ani trans nie pomaga, kiedy ich ciała nazywa się „okaleczonymi”.

Żeby zostać detrans, trzeba najpierw być – przynajmniej chwilowo, nawet jeśli pozornie – trans. Nie istnieje jedno bez drugiego. Te nieliczne, medialne marionetki ruchu anty-trans mogą próbować przejąć detranzycję jako narzędzie do walki z tęczową społecznością, ale to misja skazana na porażkę. Detranzycje będą istniały zawsze, podobnie jak zawsze będą się rodziły kolejne osoby transpłciowe. Być może kolejne badania pokażą, że detranzycji jest więcej – i to nadal nie będzie znaczyło, że uzgodnienia płci należy zakazać albo ograniczyć do niego dostęp. Być może detranzycji będzie kiedyś mniej, bo akceptacja dla niebinarności, homoseksualności, płciowych poszukiwań i płciowej nieoczywistości będzie więcej, przez co siłą rzeczy mniej ludzi będzie decydować się na „klasyczną”, binarną tranzycję z przekonaniem, że to jedyna metoda.

Jest jednak pewne, że żadne przedłużanie okresu diagnostycznego, żadne obostrzenia i prawne przeszkody nie sprawią, że detranzycja przestanie istnieć, bo każda osoba transpłciowa będzie „poprawnie zdiagnozowana”. Diagnostyka transpłciowości nie istnieje, jest tylko diagnostyka braku przeciwwskazań do tranzycji. Nie ma okresu, po którym nie można już powiedzieć, że wraca się do płci przypisanej przy urodzeniu. Nie ma lekarza, który osobie trzydzieści lat po tranzycji powie, że nie ma prawa do stwierdzenia, że jednak jest cispłciowa. Transpłciowości nie da się zmierzyć ani zakazać, a detranzycji oddzielić od siostrzanego procesu tranzycji.

Stawianie oporu nowoczesnej transfobii, która kryje się za maską obrony interesów kobiet, dzieci czy osób homoseksualnych albo nawet i autystycznych, jest trudne. Podobnie jak w przypadku homofobii 50-60 lat temu, transfobiczna propaganda ubiera się w fartuch naukowca, przez co łapią się na nią także ci, którym do skrajnej prawicy daleko. Tak jak umiarkowani liberałowie popierający związki partnerskie kręcą nosem, gdy pojawia się na horyzoncie temat równości małżeńskiej z adopcją, tak osoby wzruszające się historiami o „ludziach uwięzionych w złych ciałach” będą się oburzać, gdy ktoś wciśnie im propagandową interpretację badań o blokerach hormonalnych dla trans nastolatków.

Możliwe, że w najbliższych miesiącach historie takie jak Łukasza Sakowskiego będą wykorzystywane przeciwko osobom trans, a jedność społeczności LGBT+ zostanie ukazana jako wyraz zdrady osób niehetero. Co by się nie działo, osoby detrans muszą wiedzieć, że są częścią rodziny. Niech lekcją z tej historii będzie wniosek, że jak nigdy wcześniej potrzebujemy solidarności i wspólnej walki ramię w ramię, bo jak nigdy wcześniej próbuje się nas podzielić i skłócić. Nie pozwólmy, by przedstawiać osoby po tranzycji albo detranzycji jako wybrakowane, skrzywdzone, okaleczone. Nie pozwólmy, by medialność aktywistów anty-trans sprawiła, że osoby detrans i osoby trans zostaną przedstawione jako skonfliktowane. Jesteśmy dwiema stronami jednej monety.

Maja Heban i Stowarzyszenie Miłość Nie Wyklucza

¹ Por. opis etapów ludobójstwa opracowany przez Stantona pod tym linkiem.

² Obszerne opracowanie różnych badań na temat detranzycji można znaleźć na portalu Tranzycja.pl pod tym linkiem.

³ 82,5% osób detrans w badaniu z 2021 r. podało przynajmniej jeden zewnętrzny powód detranzycji. Cały raport z badań przeczytasz pod tym linkiem.

To referendum to ściema – Hubert Sobecki z Miłość Nie Wyklucza komentuje pomysł Hołowni i Kosiniaka-Kamysza na referendum o prawach człowieka

Idzie — Fri, 03 Mar 2023 13:32:00 +0000

Zawieśmy na chwilę przekonanie, że o prawach człowieka nie powinno się decydować w referendum i przyjrzyjmy się bardziej praktycznym trudnościom związanym z ich propozycją.

Szymon Hołownia i Władysław Kosiniak-Kamysz zaproponowali referendum w sprawie aborcji. Obaj panowie są dobrym przykładem konserwatywnego polskiego polityka, uprawiającego slalom wokół tak zwanych „tematów światopoglądowych”, czyli wszelkich spraw, które mogą postawić go w niewygodnej pozycji wobec dominującej w Polsce prawicowej, również kościelnej, narracji na temat praw człowieka. Jednak w przeciwieństwie do otwartego zamordyzmu PiS-u i jego przybudówek, panowie obrali – przynajmniej deklaratywnie – bardziej koncyliacyjny kurs. Politycznie i komunikacyjnie to opłacalne posunięcie, które pozwala im odrzucić gębę polityka nakazowo-zakazowego i odróżnić się od obecnej władzy i jej strategii rządzenia cepem, prokuraturą i policyjną pałką, a jednocześnie nie narazić się na ataki machiny propagandowej i hierarchów Kościoła.

W teorii referendum to piękna, obywatelska inicjatywa, która, jak podkreślał Hołownia, wynika z chęci „przywrócenia głosu społeczeństwu”.

W praktyce referendum na temat prawa do decydowania o własnym ciele, zdrowiu i życiu lub dowolnej innej „kontrowersyjnej” (dla prawicowego polityka) sprawie, na przykład in vitro czy ochrony prawnej par osób tej samej płci i ich rodzin, to niezwykle niebezpieczny pomysł.

W Miłość Nie Wyklucza zajmujemy się tematem równości małżeńskiej, czyli zrównania par osób tej samej i różnej płci w prawie do zawarcia małżeństwa ze wszystkimi prawami i obowiązkami – jedną z kwestii, które ktoś (być może nawet jeden z tych panów) może kiedyś zechcieć rozstrzygnąć w referendum. Działam w Miłości walcząc o prawa par LGBT+ od 12 lat i chciałbym opowiedzieć, dlaczego uważam, że byłaby to wilcza przysługa, płynąca nie z dobrej woli i głęboko demokratycznego sentymentu tego czy innego lidera, lecz z koniunkturalnej kalkulacji i tchórzostwa.

Dyskutując na poziomie wartości i pryncypiów możemy uznać, że ochrona życia i zdrowia oraz wspieranie, a przynajmniej nieutrudnianie życia rodzinnego obywateli i obywatelek są po prostu obowiązkami państwa. Wypływają bezpośrednio z umowy społecznej, której odzwierciedleniem jest Konstytucja i szereg aktów prawa międzynarodowego, a więc nie powinny podlegać negocjacjom w oparciu o zmienne nastroje społeczne. Zawieśmy jednak na chwilę przekonanie, które w Miłości podzielamy, że o prawach człowieka nie powinno się decydować w referendum i przyjrzyjmy się bardziej praktycznym trudnościom związanym z tą propozycją.

W świecie idealnym referendum pozwala nam wszystkim zabrać głos w ważnej społecznie kwestii i przyjąć lub odrzucić propozycję konkretnej zmiany legislacyjnej. Żeby ta podjęta przez każdego i każdą z nas decyzja miała sens, powinna być ona poparta odpowiednią wiedzą i refleksją. Byłoby świetnie, gdyby tę wiedzę dostarczyli nam eksperci i ekspertki, a refleksję ułatwiły dyskusje i analizy przeprowadzone w odpowiednio długiej, spokojnej i rzeczowej debacie publicznej. Kluczową rolę w takiej debacie powinny odgrywać oczywiście media publiczne, których opisana w ustawie misja polega między innymi na [sprzyjaniu] swobodnemu kształtowaniu się poglądów obywateli oraz formowaniu się opinii publicznej” poprzez emisję programów „[cechujących] się pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością. Wyposażeni i wyposażone w ekspercką wiedzę bylibyśmy w stanie przemyśleć sprawę, zważyć najważniejsze za i przeciw i wyrazić naszą wolę w referendum. Proste? Proste. I kompletnie nierealne.

Opierając się na ponad 12 latach doświadczeń w pracy komunikacyjnej i rzeczniczej w dziedzinie praw osób LGBT+ w Polsce rządzonej przez różne wersje polskiej prawicy, mogę spróbować przewidzieć, jak referendum na temat równości małżeńskiej wyglądałoby w Polsce i jak bardzo różniłoby się od tej idealnej wizji.

10 razy „nie” dla referendum

(nie licząc podstawowego „nie” w postaci opisanej krótko wyżej niezgody na referenda w sprawie praw człowieka)

1. Brak rzetelnej debaty

Media publiczne, przynajmniej w obecnej formie, nie są w stanie (i nie mają zamiaru) realizować swojej ustawowej misji. Są dziś tubą propagandową obozu władzy, nie stroniąc przy tym od stosowania technik dezinformacyjnych – od manipulacji po zwykłe fejki. Ogromny sukces propagandowy sloganu „ideologia LGBT” jasno pokazuje, że jakość jakiejkolwiek debaty na temat osób LGBT+ byłaby wypadkową decyzji stricte politycznej. Czy Polki i Polacy mogliby dowiedzieć się z państwowej telewizji lub radia, jakie są rzeczywiste konsekwencje wprowadzenia w Polsce równości małżeńskiej? Czy zaproszeni publicyści i eksperci mówiliby na przykład o prawie do pochówku, ustawowej gwarancji dostępu do informacji medycznej, dziedziczeniu bez podatku, możliwości objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, czyli wszystkich prawach, których pary osób tej samej płci dziś nie mają? Te decyzje podjąłby taki czy inny dyrektor z politycznego nadania. W powyborczej Polsce, w której referendum odbywa się z inicjatywy Hołowni i Kosiniaka-Kamysza, byłoby to nadanie władzy prawicowej.

2. Głosy równe i równiejsze

Czy w debacie oddano by głos osobom LGBT+, które czekają na możliwość wzięcia ślubu w kraju lub wzięły go za granicą? Czy w mediach publicznych pokazano by pary, które już dziś wychowują wspólnie dzieci? Czy głos prawników, którzy mówią, że polska Konstytucja nie zakazuje równości małżeńskiej, byłby w ogóle słyszalny? Czy miałyby coś do powiedzenia organizacje społeczne pracujące na rzecz osób LGBT+ od wielu lat? Czy raczej najgłośniej wybrzmiałby głos chamskiego publicysty lub popularnej celebrytki, wzmocniony przez redakcję prawem klikalności? Organizacje społeczne i profesorki prawa konstytucyjnego rzadko są w stanie z konkurować z nagłówkiem o, dajmy na to, śmiertelnym zagrożeniu dla tradycyjnej rodziny.

3. Referendum nie obywatelskie, lecz wyznaniowe

W przeciwieństwie do ograniczonych możliwości organizacji społeczeństwa obywatelskiego szansę na pokazanie swoich ogromnych wpływów miałby naturalnie Kościół katolicki. Pomijając obecność w mediach głównego nurtu i katolickich, Kościół dysponuje własnym kanałem dotarcia do swoich grup docelowych – amboną. W swoich przekazach nie musi też opierać się na faktach czy nauce, lecz własnym „nauczaniu”, czyli zestawie arbitralnych opinii opartych na nieredukowalnych, więc niewymagających uzasadnienia, wartościach. Podobnie jak media publiczne, stosujące propagandową taktykę powtórzeń prostych komunikatów wywołujących złość lub strach, polski Kościół ma ogromne doświadczenie w zohydzaniu i stygmatyzowaniu osób LGBT+. Jak pokazują przykłady obywatelskich inicjatyw ustawodawczych, pod którymi podpisy zbierano po każdej mszy, Kościół dysponuje również bezpośrednim wpływem na rzeszę zdyscyplinowanych de facto aktywistów i nie ma moralnych oporów, aby z tego wpływu korzystać. W przeciwieństwie do biskupów maltańskich czy irlandzkich, którzy sprawę równości małżeńskiej sobie odpuścili, polscy hierarchowie doskonale odnajdują się w roli plebana dyktującego ciemnej owczarni instrukcje o tym, jak żyć.

4. Święto demagogów, a nie ekspertek

W Polsce nie brakuje też organizacji „społecznych” tylko z nazwy, hojnie finansowanych przez obecne władze. W mediach roi się od trybunów ludowych, którzy zamiast o faktach, mówią o swoich (najczęściej negatywnych) emocjach związanych z osobami LGBT+. Często nie muszą tych emocji w żaden sposób uzasadniać, prezentując malownicze moralne oburzenie, a już na pewno nie muszą pytać o zdanie samych osób LGBT+, których życie oceniają i w efekcie kształtują. Nawet najbardziej charyzmatyczna ekspertka lub ekspert przegra w starciu z dysponującym własnym programem nawiedzonym publicystą, głoszącym pochwałę chłopskiego rozumu i płynące z niego uprzedzenia.

5. Temat zastępczy, w który warto inwestować

Referendum będzie gorącym tematem, który łatwo będzie wykorzystać instrumentalnie. Politycy lub szerzej osoby publiczne uwikłane w afery (na przykład korupcyjne) z chęcią przyłączą się do pyskówek i celowo podkręcą temperaturę dyskusji. Dlaczego? Bo media i opinia publiczna zajęte walką z „ideologią” będą zobojętniałe na informacje o oszustwach, nepotyzmie i defraudowaniu publicznych pieniędzy. Dla wszelkiej maści oszustów referendum będzie prezentem, a poprzedzająca je debata festiwalem dezinformacyjnych fajerwerków.

6. Koniunkturalizm zamiast wartości

Ale co z naszą „proeuropejską” opozycją? Czy nie przyjęłaby wyzwania rzuconego przez etatowych obrońców moralności i nie stałaby murem za wartościami leżącymi u podstaw Unii Europejskiej (w której tylko 6 z 27 krajów nie uznaje żadnych praw par tej samej płci) i Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (której elementy de facto wypowiedział upolityczniony Trybunał Przyłębskiej)? Wymagałoby to z pewnością odwagi, silnego kręgosłupa moralnego, konsekwencji w działaniu i zaryzykowania starcia z machiną homofobicznej propagandy. Ilu polityków i polityczek naszej centroprawicowej opozycji byłoby do tego zdolnych?

7. Brak odpowiedzialności, więc brak hamulców

Polskie prawo chroni przed mową nienawiści grupy narodowościowe, etniczne, rasowe i wyznaniowe, ale nie osoby LGBT+. W efekcie po polskich miastach jeżdżą od dawna „homofobusy” bezkarnie rozpowszechniające najbardziej prymitywne kłamstwa na temat osób LGBT+. Pociągnięcie ich do odpowiedzialności wymaga prawniczej gimnastyki, czasu i pieniędzy, a i tak nie zawsze się udaje. Co więcej, te same kłamstwa trafiły już na sejmową mównicę i nic nie stoi na przeszkodzie, żeby podjęły je duże telewizje, stacje radiowe czy portale internetowe, jeśli tylko ktoś uzna, że to potrzebne i opłacalne. W kontekście referendum pytanie nie brzmi „czy ktoś to zrobi?”, tylko „kto zrobi to pierwszy?”.

8. „Głęboka dezintegracja społeczeństwa”

Kłamstwa powtarzane w debacie publicznej nie pozostają bez echa. W oficjalnym stanowisku z października 2019 roku Polskie Towarzystwo Seksuologiczne „wyraziło głęboki niepokój” w związku z „[powielaniem] przez polityków i publicystów opinii na temat osób homoseksualnych, nieznajdujących poparcia we współczesnych badaniach”, dodając również, że „reprodukowanie uprzedzeń wobec tych osób może skutkować pogorszeniem jakości psychicznego i fizycznego funkcjonowania znaczącej części społeczeństwa (przykładem mogą być próby samobójcze osób prześladowanych na tle homofobicznym). Reprodukowanie uprzedzeń przyczynia się także do pogłębiania szkodliwych podziałów społecznych oraz do wzrostu postaw nienawiści wobec osób będących członkami naszego społeczeństwa, co grozi głęboką dezintegracją tego społeczeństwa”. Warto podkreślić to sformułowanie – głęboka dezintegracja społeczeństwa. Czy znacie choć jednego polityka lub publicystę, który wziął sobie te słowa do serca i przeprosił lub zmienił swoje postępowanie?

9. Wszyscy staniemy się głupsi

Jeśli wyjściowa jakość debaty publicznej na temat osób LGBT+ jest niska, to „grzanie” tematu przez kilka miesięcy w mediach tylko pociągnie ją w dół. Każdy dzień będzie wymagał coraz bardziej wyrazistych (skrajnych, szokujących, bulwersujących) stwierdzeń. Każde stwierdzenie będzie wymagało coraz prostszej, bardziej skrótowej i nośnej riposty ze strony organizacji społecznych i osób dysponujących wiedzą. Przestrzeń na fakty, dane i argumenty jeszcze bardziej się skurczy, aż w momencie decyzji przy referendalnej urnie zostaną nam w głowach tylko emocje. Głównie te najbardziej nośne – strach i gniew.

10. Politycy będą mieć wymówkę na lata

Zwolenniczki i zwolennicy referendum mówią, że daje ono większy mandat społeczny niż zwykła ustawa. Jednak z perspektywy krótkoterminowej, a taka w naszej polityce niestety zdaje się dominować, referendum to przede wszystkim świetna wymówka dla polityka, który nie chce zajmować jasnego stanowiska w jakiejś sprawie. Prezentujący się jako zwolennik dialogu Hołownia nie ma oporów, żeby na pytania „czy jest pan za, czy przeciw?” odpowiadać w formie „się zobaczy, niech ludzie coś powiedzą”. Kosiniak-Kamysz nieco odważniej wyraża zdanie, że związki i rodziny osób LGBT+ powinny być sytuowane prawnie niżej, niż jego własna rodzina. Zakładanie maski bezstronnego arbitra w debacie pozwoli im zwyczajnie przeczekać trudny moment. Niewątpliwie dla wielu polityków opozycji możliwość oparcia swoich uprzedzeń na vox populi będzie bardziej komfortowa niż vox Dei. Tylko że żadnej debaty nie będzie.

Za wynik referendum w sprawie Brexitu odpowiadała w znacznym stopniu masowa kampania dezinformacyjna oparta na prostych (często również prostych do zweryfikowania) kłamstwach i patetycznych sloganach o konserwatywnych wartościach. Nie widzę szans na to, żeby referenda w sprawie równości małżeńskiej, aborcji czy in vitro miała poprzedzić w Polsce rzetelna, jakościowa debata. Podejrzewam, że Hołownia i Kosiniak-Kamysz doskonale o tym wiedzą. Myślę też, że wiedzą, że wprowadzenie w Polsce równości małżeńskiej będzie miało zerowy wpływ na ich życie. Po prostu nie chcą tego mówić swoim elektoratom. To wymagałoby odwagi.

Rozmowa z 460 posłami i posłankami, choć zawsze trudna, nie musi odbywać się w warunkach medialnej połajanki. Jako organizacja społeczna wierzymy, że ludzi da się przekonać, a uprzedzenia rozbroić wiedzą i faktami. Właśnie dlatego w naszej strategii zakładamy wprowadzenie równości małżeńskiej dobrze napisaną (i uzasadnioną) ustawą i tej ścieżki będziemy się trzymać. Referendum nam w tej pracy nie pomoże.

Oświadczenie w sprawie fałszywej grafiki

Idzie — Tue, 27 Apr 2021 10:43:00 +0000

Od 27 marca rozpowszechniana jest grafika „KINDERGENDER”, podszywająca się pod materiał edukacyjny stworzony przez Stowarzyszenie Miłość Nie Wyklucza. Stowarzyszenie nie jest jej autorem i nie głosi oraz nigdy nie głosiło przedstawionych w niej poglądów.

Oświadczenie w sprawie fałszywej grafiki w skrócie:

Od 27 marca rozpowszechniana jest grafika „KINDERGENDER”, podszywająca się pod materiał edukacyjny stworzony przez Stowarzyszenie Miłość Nie Wyklucza.
Stowarzyszenie nie jest jej autorem i nie głosi oraz nigdy nie głosiło przedstawionych w niej poglądów.
Obrazek przedstawia nieprawdziwą definicję wymyślonej – prawdopodobnie na potrzeby akcji dezinformacyjnej – tożsamości płciowej/orientacji seksualnej.
Autorzy grafiki, wykorzystując bezprawnie logotyp Stowarzyszenia Miłość Nie Wyklucza, sugerują, że promuje ono zaburzenia pedofilne jako tożsamość płciową lub orientację seksualną.
Rozpowszechnianie tej grafiki narusza dobra osobiste – a w szczególności dobre imię – naszego Stowarzyszenia.

Oświadczenie w sprawie fałszywej grafiki w skrócie:

Od pewnego czasu po sieci krąży grafika o „kindergender”, opatrzona naszym logo i dopiskiem „encyklopedia LGBT”. Dostaliśmy od Was sporo pytań, czy rzeczywiście podpisałyśmy i podpisaliśmy się pod czymś, co otwarcie popiera pedofilię.

Nie. Nie mamy z tą grafiką nic wspólnego.

Logo Miłości zostało wykorzystane bez naszej wiedzy do stworzenia „fejka”, służącego, sądząc po tym, jak szybko niesie się po sieci, większej kampanii dyskredytacji osób LGBT+ oraz dezinformacji.
Bezprawnie posługując się logo stowarzyszenia, grafika sugeruje, jakoby Stowarzyszenie było jej autorem i głosiło przedstawione w niej poglądy. Chcemy podkreślić to jeszcze raz – jest to nieprawda.

W skład społeczności osób LGBT+ wchodzą osoby o różnych orientacjach seksualnych i tożsamościach płciowych, jednak nigdy nie było i nigdy nie będzie wśród nas przyzwolenia na pedofilię, która jest parafilią – zaburzeniem preferencji seksualnych, a nie orientacją czy tożsamością. Zestawianie społeczności LGBT+ z pedofilią jest elementem prowadzonej od lat i przybierającej ostatnio na sile kampanii środowisk prawicowych, mającej na celu sianie nienawiści do osób niecis i niehetero oraz odebranie nam resztek praw.

Fałszywa grafika nie tylko uderza w społeczność LGBT+ jako całość, lecz także godzi w dobre imię Miłości oraz jej osób członkowskich.

Nie ma naszej zgody jako ekipy Miłości, ale też jako osób LGBT+ i osób sojuszniczych, na oczernianie nas i wykorzystywanie naszej identyfikacji wizualnej do szerzenia kłamstw. Dlatego też konsultujemy się z prawnikami i prawniczkami na temat możliwości dalszych działań.

Dodatkowo, na podstawie art. 24 § 1 kodeksu cywilnego, żądamy od osób rozpowszechniających grafikę „KINDERGENDER” jej bezzwłocznego usunięcia. Rozpowszechnianie tej grafiki narusza dobra osobiste, w szczególności zaś dobre imię naszego Stowarzyszenia.

Tęcza jednak nie obraża: wyrok w sprawie tęczowej Maryjki

Idzie — Wed, 03 Mar 2021 11:55:00 +0000

Aktywistki LGBT+ uniewinnione w procesie o obrazę uczuć religijnych. To tryumf oporu ruchu LGBT+ w tym najbardziej homofobicznym kraju Unii Europejskiej

Sąd w Płocku orzekł dziś, że Elżbieta Podleśna, Anna Prus i Joanna Gzyra-Iskandar są niewinne zarzuconego im czynu obrazy uczuć religijnych.

W 2019 roku aktywistki rozkleiły naklejki z tęczową Maryjką w Płocku w akcie protestu przeciw homofobicznej propagandzie Kościoła katolickiego. Akcja była odpowiedzią na homofobiczny przekaz umieszczony na Grobie Pańskim w kościele św. Dominika w Płocku, gdzie społeczność LGBT+ została zrównana z takimi grzechami i przestępstwami jak chciwość, nienawiść, zazdrość i kradzież.

Podczas dwóch rozpraw w styczniu i lutym Elżbieta Podleśna i Anna Prus przybliżyły swoją motywację:

Ja ten czyn, pani prokurator, zrobiłam świadomie, przyjechałam świadomie do Płocka, aby stanąć po stronie osób szykanowanych, aby stanąć po stronie osób, które Tadeusz Łebkowski włączył w mowę nienawiści. Ja ten czyn rozumiem, jako swój obowiązek– EP

To co widzę, to jest właśnie nienawiść, pogarda, agresja. To właśnie im chciałam się sprzeciwić, ponieważ nie chciałam tracić kolejnych przyjaciół i znajomych. Nie chcę, żeby oni i osoby mi nieznane, całkowicie bezbronne, nie czuły się w pełni ludźmi. Milczenie oznacza zgodę, brak sprzeciwu to przyzwolenie. Dlatego zwróciłam się do moich przyjaciół z prośbą: słuchajcie, trzeba coś z tym zrobić – AP

Przed sądem oświadczenia składali również ksiądz Tadeusz Łebkowski, występujący w sprawie jako pokrzywdzony, oraz Kaja Godek, aktywistka fundamentalistycznego NGO Ordo Iuris, które wspierało księdza w trakcie procesu.

Ksiądz, który podczas jednej z rozpraw porównał flagę tęczową do swastyki, twierdził, że działania aktywistek dotkliwie zraniły jego uczucia religijne i dodał: „Oczywiste, że Matka Boża jest przedmiotem kultu. Ja tak to odczuwam, że wpisanie kolorów tęczy, sześciobarwnych kolorów tęczy, wpisanie ich w aureolę Matki Boskiej jest zniewagą, bo za tymi kolorami na ulicach widać treść obrzydliwą, godną potępienia.”.

Współżycie dwóch mężczyzn określił jako „zaburzenie i zboczenie” a homoseksualizm jako „zjawisko, które trzeba leczyć”. Ponadto dodał: „Nie ma dla mnie definicji tego co, to jest orientacja seksualna, więc nie używam tego pojęcia. Dla mnie jest mężczyzna, kobieta i zaburzenie”.

Kaja Godek również wyjaśniła dlaczego akcję uważa za obraźliwą: „Nauczanie Kościoła, do którego ja należę, jest jasne, że homoseksualizm jest grzechem wołającym o pomstę do nieba. […] zestawienie jednego z najgorszych grzechów, chodzi mi o czyny homoseksualne i o propagowanie tych czynów, zestawienie tego symbolu w zestawieniu Boga i Matki jest wstrząsające […] W Piśmie Świętym homoseksualizm jest nazywany zboczeniem”.

W Polsce co do zasady nie obowiązuje prawo precedensowe, więc inny sąd może orzec inaczej w podobnej sprawie. Jednak dzisiejszy wyrok płockiego Sądu daje nadzieję, że społeczność dysponuje jakimikolwiek środkami obrony przed atakami katolickich fundamentalistów-

komentuje Milena Adamczewska-Stachura z Miłość Nie Wyklucza, polskiego NGOsa walczącego o równość małżeńską w Polsce.

Sprawa uwydatnia ataki państwa na prawa człowieka w Polsce i jest wynikiem dwuletniej kampanii przeciwko osobom LGBT+ w Polsce, prowadzonej przez rząd, media publiczne i Kościół Katolicki. Podczas ostatnich wyborów „LGBT to nie ludzie” stało się jednym z głównych haseł kampanijnych partii PiS. Ponadto wiele samorządów – zainspirowanych i wspieranych przez Ordo Iuris – przyjęło uchwały deklarujące, że ich regiony są strefami wolnymi od LGBT.

– Sytuacja społeczności LGBT+ w Polsce jest dramatyczna – badania z ostatnich lat wskazują, że 70% młodzieży LGBT+ ma myśli samobójcze.

Chociaż Polska jest członkiem Unii Europejskiej od prawie 20 lat, jest daleko za pozostałymi krajami członkowskimi. Poprzedni rządy albo ignorowały albo atakowały polską społeczność LGBT+. Pary tej samej płci nie mogą brać ślubu ani adoptować dzieci, osoby LGBT+ nie są chronione przed przestępstwami z nienawiści a osoby transpłciowe muszą pozywać własnych rodziców, żeby zmienić oznaczenie płci w dokumentach

dodaje Hubert Sobecki.