Jesteśmy dziś myślami z niemiecką społecznością osób LGBT+ pogrążoną w żałobie po sobotnim ataku terrorystycznym na berlińską paradę równości (CSD), w którym zginęła obywatelka Polski, a 29 osób zostało rannych. Przekazujemy wyrazy współczucia dla rodziny i bliskich. 

Ataki terrorystyczne mają wywołać strach i poczucie zagrożenia. Dla społeczności LGBT+ to znajome uczucia. Co kilka lat widzimy tragedie takie jak w Berlinie, ale pomiędzy nimi codzienne życie jest naznaczone świadomością, że część każdego społeczeństwa nienawidzi nas, uważa, że nie zasługujemy na te same prawa i kibicuje przemocy, której doświadczamy. 

Konsekwentnie podsycają to politycy, którzy jednocześnie sprzeciwiają się jakiejkolwiek formie zabezpieczenia nas przed mową nienawiści. Dziś są więc ostatnimi osobami, które powinny mieć prawo pouczać i przestrzegać osoby LGBT+, a jednak to robią.

Sprawca ataku w Berlinie był islamistycznym ekstremistą i niemieckim obywatelem libańskiego pochodzenia, więc skrajna prawica natychmiast dostrzegła okazję do głoszenia swojego antyimigranckiego i antymuzułmańskiego przekazu. Sprzeciwiamy się temu razem z berlińską społecznością LGBT+.

Przypominamy, jak wygląda przemoc wobec osób LGBT+ w Polsce. 

❌ 20 lipca 2019 r. osoby uczestniczące w pierwszym Marszu Równości w Białymstoku zostały zaatakowane przez kilkutysięczny tłum kiboli. Młode osoby z tęczowymi flagami były bite i szarpane na ulicach, a w stronę pochodu leciała kostka, kamienie, a nawet doniczki rzucane z okien przez co bardziej agresywnych Białostoczan. Policja nie była w stanie opanować sytuacji i ostatecznie zatrzymano jedynie garstkę bandytów.

Zgodnie z obowiązującą wtedy w Polsce narracją napaść ubrano w szaty heroicznej obrony chrześcijańskich wartości, a straumatyzowane nastolatki zwyzywano od pedofilów. Radny PiS Sebastian Łukaszewicz komentował: „Obroniliśmy Katedrę pw. Wniebowzięcia NMP w #Białystok. Wielkie podziękowania wszystkim białostoczanom przywiązanym do tradycyjnych wartości!”

Parafia św. Jadwigi Królowej w Białymstoku napisała na swojej stronie: „Jako kapłani posługujący w naszej parafii, składamy wyrazy uznania i podziękowania tym wszystkim, którzy w ostatnim czasie, w jakikolwiek sposób włączyli się w obronę wartości chrześcijańskich i ogólnoludzkich, chroniąc nasze miasto, zwłaszcza dzieci i młodzież przed planową demoralizacją i deprawacją. Niech wam Bóg wynagrodzi i błogosławi wszelkie dalsze dobre poczynania”.

❌ 28 września 2019 r. 21-letnia Karolina S. i jej 27-letni mąż Arkadiusz S. przynieśli na Marsz Równości w Lublinie domowej roboty ładunek wybuchowy. Na czas zatrzymała ich policja i nikomu nic się nie stało. W sądzie Arkadiusz S. tłumaczył: „Na koszulce mam krzyż celtycki. Oznacza to, że jestem za Polakami i rodziną. Dla mnie wartości rodzinne to chłopak i dziewczyna”. W Polsce trwała właśnie nagonka na osoby LGBT+ i wydarzenie to nie było zbyt głośno komentowane. Nikt nie zginął, więc nie było tematu.

❌ W 2022 roku miały miejsce dwa śmiertelne ataki na miejsca i wydarzenia związane ze społecznością LGBT+ w Europie. W ataku na paradę w Oslo zginęły dwie osoby, a 21 zostało rannych. W Bratysławie dwie osoby zamordowano przed queerowym barem. Napastnika z Oslo określono jako związanego z ekstremizmem islamistycznym, ale napastnika z Bratysławy nikt nie nazywa ekstremistą chrześcijańskim, a „jedynie” skrajnie prawicowym.

Osoby LGBT+ nie są i nie będą rekwizytem. Wiemy, jak to jest być na celowniku nagonki i nie zgadzamy się, by na naszym przykładzie urządzać kolejne. Zwracamy też uwagę, że osoby LGBT+ z doświadczeniem migracji (zwłaszcza ze skrajnie opresyjnych państw) są wyjątkowo narażone na przemoc i dyskryminację. Odpowiedzią na strach nie może być więcej strachu.

W ubiegłym roku projekt ustawy penalizującej mowę nienawiści został przyjęty przez parlament pomimo sprzeciwu posłów PiS i Konfederacji. Ostatecznie zablokował go prezydent Duda.  Jeśli politycy chcą poważnie rozmawiać na temat przemocy i nienawiści wobec naszej społeczności, muszą najpierw spojrzeć w lustro. I w swoją historię głosowań.

Chcesz zawalczyć o uznanie małżeństwa w Polsce? Dołącz do naszej grupy dla par!

Dołączam

Chcesz razem z nami zmieniać Polskę? Wspieraj Miłość Nie Wyklucza!

Przekazuję darowiznę

Jak uniknąć odmowy i nie zablokować sobie ścieżki uznania ślubu na kolejne lata?

Czytam

Co oznacza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie uznawania zagranicznych małżeństw?

Czytam

Ta dziwna wypowiedź to tylko jedna z wielu, w której politycy Lewicy używają określenia „związki partnerskie”, mówiąc o ustawie o statusie osoby najbliższej i umowie o wspólnym pożyciu, wobec której przyjęło się też nasze uszczypliwe określenie „Współlokator+”. 

Po przegłosowaniu ustawy przez Sejm Katarzyna Kotula mówiła na konferencji prasowej, że „to historyczny moment, bo Sejm po raz pierwszy przyjął rządowy projekt ustawy o związkach partnerskich”. W oficjalnych postach Lewicy czytamy o „ustawie o związkach partnerskich Pełnomocniczki Rządu ds. Równości Katarzyny Kotuli”. „Związki partnerskie” pojawiają się w opisie posta z wypowiedzią marszałka Czarzastego z Parady Równości, w której również pada to określenie.

Podkreślmy to bardzo wyraźnie: 29 maja Sejm przyjął rządowy projekt ustawy o statusie osoby najbliższej w związku i umowie o wspólnym pożyciu. Chodzi o umowę cywilno-prawną podpisywaną u notariusza, nie o związek partnerski zawierany w urzędzie stanu cywilnego. Według ustawy podpisanie umów nie zmienia stanu cywilnego, ale uniemożliwia parom osób tej samej płci zawarcie małżeństwa w jednym z 38 krajów, w których jest to możliwe. Dlaczego więc Lewica w swojej oficjalnej komunikacji używa tych dwóch określeń naprzemiennie?

Nasuwa się nam odpowiedź, że to reakcja na oznajmienie przez prezydenta Nawrockiego, że zawetuje ustawę, co było od samego jej początku oczywiste. Kiedy Lewica wspólnie z PSL przedstawiała w 2025 roku projekt ustawy, stanowisko Miłości było bardzo krytyczne. Mówiliśmy – tymi słowami – o chowaniu osób LGBT+ do szafy i zastąpieniu ich na potrzeby konferencji „osobami w związkach nieformalnych”, krytykowałyśmy też strategię upokarzającego naszą społeczność okrajania ustawy, która i tak miała zerowe szanse na wejście w życie. Przypomniało nam się to, gdy podczas Parady Kotula mówiła w rozmowie z Oko.press, że bardzo jej zależy, by „pan prezydent nie chował osób LGBT do szafy, opowiadając, że jest to ustawa przede wszystkim dla osób heteroseksualnych”. Przecież do szafy zapakowano nas w trakcie konferencji prasowej świętującej „kompromis” Lewicy i PSL-u, żeby nie drażnić Kosiniaka-Kamysza. Nie zrobił tego Nawrocki.

Lewica zachowuje się dziś, jakby po roku dotarło do niej, co zrobiła. Opłaca się jej więc, żeby ludzie zapamiętali tytaniczny wysiłek włożony w przyjęcie ustawy o „związkach partnerskich” przez niezgodny poglądowo rząd i parlament, aby finalną porażką obciążyć prezydenta i jego weto. Nie jest Lewicy na rękę, aby zamiast tego społeczność LGBT+ wciąż pamiętała, co czuła, słuchając o tym, jaka „godnościowa” jest ustawa odsyłająca nas do notariusza, a na hasło „związki partnerskie” myślała o pierwszym projekcie, który ze względu na PSL poleciał do kosza. Lewica chce, by jej przegrana ustawa była zapamiętana jako lepsza, niż była w rzeczywistości, a jej kapitulacja wobec homofobów z PSL – zapomniana. To prawda, że Lewica jest wciąż największym proponentem praw osób LGBT+ w rządzie, ale nie zmienia to faktu, że takie podejście jest nieuczciwe.

To frustrujący wniosek tym bardziej, że przez sytuację polityczną w Polsce nasza społeczność nie oczekuje od Lewicy i reszty rządu jakichś cudów. Wszyscy wiemy, że prezydent nie podpisze ustawy, więc przyjęłybyśmy ze zrozumieniem projekt naprawdę godnościowy, pełnoprawny, przegłosowany przez Sejm w symbolicznym geście bez perspektywy na wejście w życie. Przyjęłybyśmy brak rządowego projektu i złożenie przez klub Lewicy projektu ustawy o równości małżeńskiej, tak jak to zrobiła w 2020 roku z projektem przygotowanym przez Miłość Nie Wyklucza. Przyjęlibyśmy też szczerą komunikację bez propagandy sukcesu i rozmydlania pojęć w imię krótkowzrocznego politycznego interesu. Zamiast tego mamy poczucie, że jesteśmy traktowani jak idioci. 

Nie wszystkie posty Lewicy i wypowiedzi jej polityków są o „związkach partnerskich”, właściwe określenie też się pojawia. Nie ma to jednak znaczenia, skoro lider ugrupowania wmawia queerowemu dziennikarzowi na Paradzie Równości, że nie wie, o czym mówi, bo fundamentalne różnice między ustawą o związkach zawieranych w urzędzie a umową cywilno-prawną to wyłącznie kwestia opinii. Lewica odpowiada za tę ustawę i powinna dbać o rzetelność przekazu na jej temat. Zamiast tego w najgorszym wypadku manipuluje, a w najlepszym wykazuje się rażącą niedbałością w kwestii, w której powinna dochowywać rzetelności. Bez względu na intencje wprowadza w błąd opinię publiczną i media. Pojawiają się kolejne nagłówki o procedowaniu ustawy, której tak naprawdę nie ma w Sejmie. Ludzie ulegają złudzeniu, że na stole jest więcej niż w rzeczywistości.

Związki partnerskie to archaiczny postulat, do którego robiono już w Polsce kilka nieudanych podejść. Od lat społeczność żąda równości małżeńskiej – prawa do wzięcia ślubu z drugą osobą niezależnie od płci, ze wszystkimi prawami i obowiązkami, jakie wynikają z małżeństwa. Instytucja związku partnerskiego zawsze jest ograniczona w porównaniu z małżeństwami, przez co sama z siebie wskazuje na nierówność części społeczeństwa wobec prawa. W krajach, w których funkcjonują obok równości małżeńskiej, zachowano je jako lżejszą opcję dla par, które nie chcą małżeństwa, ale wciąż mogą je zawrzeć. Mimo to związki partnerskie i tak wypadają dobrze na tle umowy cywilno-prawnej, która wymazuje jakiekolwiek skojarzenia z miłością i rodziną, wypraszając pary z urzędu i pozbawiając wydarzenie uroczystego, oficjalnego charakteru. To kluczowa różnica. Musimy zgodnie z prawdą nazywać to, czego potrzebujemy i żądamy oraz to, co jest nam proponowane. Musimy bez wyrzutów sumienia rozliczać sojuszników, bo inaczej oddamy swoją sprawę i obudzimy się zdziwieni, że miało być inaczej.

Obecność polityków na marszach równości, zwłaszcza kiedy aktywnie sprawują władzę, wcale nie jest oczywista, choć w Polsce mało kto się nad tym zastanawia. Przyzwyczailiśmy się, że na warszawskiej Paradzie Równości przemawia Rafał Trzaskowski, prezydent stolicy niepopierający adopcji przez pary osób tej samej płci. Przywykłyśmy do tego, że ani on, ani inni obecni politycy nie są w stanie niczego zrobić z obrzydliwą kontrmanifestacją w środku tłumu, tuż pod sceną. Przez lata zerowego progresu prawnego tak bardzo potrzebowałyśmy w polityce zadeklarowanych sojuszników, że ich uczestnictwo w marszach dawało naszym postulatom legitymację, a nam samym nadzieję na zmianę. W chwilach nagonki miałyśmy i mieliśmy poczucie, że ktoś jednak jest po naszej stronie. Nie należy o tym zapominać. Jednak w „czasach pokoju”, gdy nasze sojuszniczki i sojusznicy są u władzy, wypada wymagać więcej, zanim zaprosimy ich na scenę.

Kiedy nasz Pride zmienia się w poklepywanie się po plecach z ludźmi, którzy z porażki na siłę robią sukces albo boją się tęczowej flagi na pulpicie, chyba nie zostało w nim za wiele dumy.

Konkretne zapisy projektu ustawy i ustawy wprowadzającej poznamy i przeanalizujemy, gdy zostanie udostępniony ich pełny tekst.

Porażka ścieżki legislacyjnej i wieloletnia blokada godnych rozwiązań przez prezydenta to wciąż realistyczny scenariusz, któremu będziemy się przeciwstawiać poprzez litygację. Pomoże w tym zbliżająca się decyzja TSUE w sprawie transkrypcji zagranicznych aktów zawarcia małżeństwa w Polsce. Nawet jeśli prezentowana dziś ustawa wejdzie w życie, Polki i Polacy żyjący w związkach jednopłciowych wciąż będą procesować się z własnym krajem ze względu na dyskryminację.

Tylko małżeństwa

Tylko małżeństwa zapewniają pełną godność, ochronę prawną i bezpieczeństwo parom osób tej samej płci i zakładanym przez nie rodzinom. Jako obywatele i obywatelki; ludzie, którzy żyją, kochają i wychowują wspólnie dzieci, po prostu zasługujemy na równość małżeńską we własnym kraju.

Małżeństwa cywilne są jedyną instytucją polskiego prawa, która zagwarantuje parom nie tylko te same prawa i obowiązki, ale również godne uznanie ich istnienia przez państwo. Z prawnego punktu widzenia ustawa o równości małżeńskiej jest najprostszym rozwiązaniem¹ — nie wymaga karkołomnych zabiegów i tworzenia nowych, specjalnych kategorii dla innych związków — bo otwiera już istniejącą wszędzie instytucję na pary, które są dziś z niej wykluczone. W przeciwieństwie do pojęcia partnera, nie mówiąc o „osobie najbliższej”, małżeństwo i bycie czyimś mężem lub żoną jest jednoznaczne i zrozumiałe społecznie.

Krzywda

Dziesiątki tysięcy par osób tej samej płci codziennie zaczynają i kończą dzień w poczuciu niepewności o jutro, lęku o przyszłość swoją i swoich dzieci. Nie mogą liczyć na ochronę prawną i wsparcie ze strony polskiego państwa. Politycy nie chcą uznać nawet istnienia naszych rodzin i przyznać im takiej samej ochrony, z której sami korzystają.

Kwestie majątkowe, podatkowe, spadkowe, medyczne, socjalne, pogrzebowe, ale również te dotyczące rodzicielstwa, opieki nad dziećmi i wreszcie urzędowego uznania decyzji dwóch osób do założenia rodziny — wszystkie adresuje instytucja małżeństwa dostępna dziś wyłącznie dla par osób różnej płci bez względu na to, czy mają lub kiedykolwiek będą mieć dzieci. Targowanie się o poszczególne życiowe ułatwienia i delegowanie zadań urzędnika do notariusza ma jeden cel — maksymalnie zdegradować nasze rodziny, jak najbardziej oddalić je od małżeństw tylko dla wybranych.

Kiedy moje państwo proponuje mi w 2025 roku tę kuriozalną regulację zamiast pełnej równości, czytam to jako pogardę. Komunikat o treści: nie przyjmujemy do wiadomości twojego życia, nie zasługujesz na szacunek. I to się dzieje w czasie, gdy od spójności społecznej zależy nasze wspólne bezpieczeństwo. Podłość — komentuje Renata Lis, pisarka, która o swoim związku i ślubie z Elżbietą napisała dwie książki.

Umowa spisywana u notariusza nie wystarczy

„Kompromis”, który politycy zawarli między sobą, pomija osoby, o których życiu właśnie decydują. Nowa ustawa nie jest rozwiązaniem przede wszystkim dlatego, że osoby LGBT+ i ich rodziny zasługują na więcej niż okruchy. Trudno nazwać inaczej propozycję, która nie tylko nie otwiera instytucji małżeństwa na wykluczone z niej pary ani nawet nie wprowadza przestarzałych związków partnerskich, ale degraduje życie rodzinne osób LGBT+ do poziomu umowy cywilnoprawnej.

Nowa ustawa oferuje najbardziej podstawowe zabezpieczenia prawne, ale całkowicie pomija istnienie przynajmniej 50 tys. dzieci wychowywanych dziś w Polsce przez dwie matki lub dwóch ojców².

Ta ustawa to nie kompromis, to cios dla naszych rodzin. My, tęczowe mamy, nie prosimy o przywileje — walczymy o bezpieczeństwo i godność naszych dzieci. Zamiast zapewnić pełną ochronę prawną i godność wszystkim rodzinom, rządowy „kompromis” pomija dziesiątki tysięcy par osób tej samej płci oraz ich dzieci — mówią Karolina i Ola, mamy Olka i Jagny.

Ustawa o statusie osoby najbliższej to nowa, specjalna konstrukcja prawna stworzona tylko po to, żeby nie uznać istnienia rodzin osób LGBT+ właśnie jako rodzin. Intencje polityków są jasne: wymazać osoby LGBT+, wymazać wychowywane przez nie dzieci, nie mówić o nich jak o rodzinach.

Postawa Lewicy, postawa PSL, postawa Donalda Tuska

Przez dwa lata rząd pracował nad projektem ustawy o związkach partnerskich w porozumieniu z organizacjami LGBT+, między innymi z Miłość Nie Wyklucza. Osoby z naszej społeczności wysłały 5645 listów w trakcie konsultacji społecznych projektu ustawy³. Teraz rząd zmienia zasady gry i podmienia wcześniejszy, już okrojony projekt związków partnerskich na jeszcze mniejsze umowy notarialne. Bez konsultacji, w imię interesu politycznego i skrajnie niepewnego scenariusza uzyskania podpisu prezydenta. I z poważnym ryzykiem, że jeśli to zagranie się nie uda, społeczność LGBT+ nie tylko zostanie bez żadnej zmiany prawnej, ale z poczuciem głębokiego, kolejnego upokorzenia.

Projekt okrojono, zanim zajął się nim Sejm. Nie było nawet próby poddania go pod głosowanie w obszerniejszej formie. Nie było prezydenckiego weta, które uzasadniłoby jego wypatroszenie już na starcie. Był jedynie uparty sprzeciw Polskiego Stronnictwa Ludowego, które miesiącami odmawiało nawet spotkania z tęczowymi rodzinami, czyli parami osób tej samej płci, które dziś wychowują wspólnie dzieci w Polsce. Kilkadziesiąt tysięcy wysłanych w tej sprawie listów pozostało bez odpowiedzi⁴.

Zarówno w nagraniu opublikowanym 15 października w mediach społecznościowych Nowej Lewicy i PSL, jak i na konferencji prasowej o projekcie ustawy, Włodzimierz Czarzasty, Władysław Kosiniak-Kamysz, Katarzyna Kotula i Urszula Pasławska chwalą się sukcesem, jakim rzekomo jest osiągnięty przez nich kompromis. 

Mówią o „związkach nieformalnych”, jakby przez lata o uznanie swoich rodzin na marszach równości i w salach sądowych walczyły jakieś abstrakcyjne związki nieformalne i ich organizacje, a nie osoby LGBT+. Osoby LGBT+, o których żadne z nich nie wspomina wprost nawet raz.

Odwołują się do przykładu Łotwy, która wprowadziła analogiczne, bardzo okrojone regulacje prawne. Dlaczego punktem odniesienia dla Polski nie może być Estonia lub Grecja, które wprowadziły małżeństwa albo nawet Czechy, w których wprowadzono rozbudowane związki partnerskie, bardzo zbliżone do małżeństw?

Politycy chwalą się, że w innych krajach próby wprowadzenia podobnych przepisów trwały lata, a oni osiągnęli porozumienie w kilka miesięcy — jak gdyby historia klęski polskiej klasy politycznej i jej kompletnej niemożności zapewnienia ochrony prawnej osobom LGBT+ nie sięgała projektu o związkach partnerskich, który senatorka Maria Szyszkowska złożyła już w 2003 roku.

Tryumfalny ton rządu jest jak policzek. Politycy, którzy przez ostatnie lata nie chcieli nawet spotkać się z naszymi rodzinami, wciąż udają, że nie istniejemy. Sami chętnie się rozwodzą i ponownie biorą śluby, ale nas wysyłają do notariusza — komentuje Hubert Sobecki ze Stowarzyszenia Miłość Nie Wyklucza. Politycy liczą na to, że osoby LGBT+, które od kilkudziesięciu lat nie mogą doprosić się żadnych praw, wezmą okruchy, niczego nie skrytykują  i jeszcze grzecznie podziękują. To jasne, że potrzebujemy elementarnych zabezpieczeń na przedwczoraj, bo bezpieczeństwo po prostu się nam i naszym rodzinom należy.

Równość małżeńska to kwestia czasu, ale nie będziemy czekać całe życie

Celem Miłość Nie Wyklucza jest zapewnienie osobom LGBT+ i zakładanym przez nie rodzinom równego i godnego traktowania, które daje tylko małżeństwo. Dziś, gdy pary osób tej samej płci nie mają żadnej ochrony, proponowana ustawa jest lepsza niż nic. Jednak nie zmienia ona naszego celu, jakim jest prawo do godności i pełnego bezpieczeństwa we własnym kraju.

Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu już pięciokrotnie nakazał Polsce zmianę prawa i wprowadzenie ochrony prawnej dla par osób tej samej płci i ich rodzin. Jeszcze w tym roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wypowie się w sprawie transkrypcji zagranicznych aktów zawarcia małżeństwa w Polsce⁵. Już dziś polskie pary osób tej samej płci zawierają małżeństwa w wielu z 38 państw świata, które wprowadziły równość małżeńską⁶.

Prędzej czy później w Polsce będziemy mieć pary osób tej samej płci z polskim aktem zawarcia małżeństwa. Prędzej czy później Polska będzie musiała zadbać o nasze rodziny. Politycy dwoją się i troją, żeby ten moment opóźniać, mimo że nie mają żadnych racjonalnych argumentów. Równość małżeńska nikomu nie szkodzi, a jedynie pomaga ludziom, których dziś polskie władze otwarcie traktują jak obywateli i obywatelki drugiej kategorii.

Źródła:

1. Ustawa o równości małżeńskiej jest gotowa od 2016 roku. Można ją przeczytać na stronie Stowarzyszenia Miłość Nie Wyklucza: https://mnw.org.pl/strategia
2. Szacunkowa liczba dzieci wychowywanych w tęczowych rodzinach w Polsce według Sytuacja społeczna osób LGBTA w Polsce. Raport za lata 2019–2020. Red. dr Mikołaj Winiewski, Magdalena Świder, Kampania Przeciw Homofobii, Stowarzyszenie Lambda Warszawa. Warszawa, 2021. http://cbu.psychologia.pl/2021/12/07/sytuacja-spoleczna-osob-lgbta-w-polsce/ 
3. W trakcie konsultacji publicznych rządowego projektu ustawy o związkach partnerskich jesienią 2024 r. 5645 osób skorzystało z opinii przygotowanej przez Stowarzyszenie Miłość Nie Wyklucza, przesyłając ją do Kancelarii Premiera Rady Ministrów: https://mnw.org.pl/media/rekordowe-konsultacje-publiczne-ustawy-o-zwiazkach-partnerskich-ponad-5-tysiecy-listow-od-osob-z-calej-polski-przekazane-do-rzadu/
4. W ramach akcji zorganizowanej przez Stowarzyszenie Miłość Nie Wyklucza do posłów i posłanek Polskiego Stronnictwa Ludowego wysłano 64 672 zaproszeń na spotkanie z tęczowymi rodzinami. Listy dostarczono również bezpośrednio do warszawskiej siedziby partii. Pozostały one bez jakiejkolwiek odpowiedzi: https://mnw.org.pl/media/milosc-nie-wyklucza-dostarczyla-63-tysiace-zaproszen-na-spotkanie-z-teczowymi-rodzinami-do-biura-psl/
5. Decyzja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej została zapowiedziana w komunikacie Rzecznika Generalnego TSUE z 3 kwietnia 2025 r., w którym wskazuje on na łamanie zasad prawa UE przez Polskę: https://curia.europa.eu/jcms/upload/docs/application/pdf/2025-04/cp250043en.pdf
6. Równość małżeńską wprowadziły do dziś (w kolejności chronologicznej): Niderlandy, Belgia, Hiszpania, Kanada, Republika Południowej Afryki, Norwegia, Szwecja, Portugalia, Islandia, Argentyna, Dania, Brazylia, Francja, Urugwaj, Nowa Zelandia, Wielka Brytania, Luksemburg, Stany Zjednoczone, Irlandia, Kolumbia, Finlandia, Malta, Niemcy, Australia, Austria, Tajwan, Ekwador, Kostaryka, Chile, Szwajcaria, Słowenia, Kuba, Meksyk, Andora, Estonia, Grecja, Liechtenstein, Tajlandia.

P.S.

Dziś pozwalamy sobie opowiedzieć, co jako Miłość Nie Wyklucza czujemy od wczoraj — od obejrzenia zapowiedzi jutrzejszej konferencji wrzuconej na profile Lewicy i PSL. 

W wideo trwającym minutę i 14 sekund wystąpili: Katarzyna Kotula, Urszula Pasławska, Władysław Kosiniak-Kamysz i Włodzimierz Czarzasty. Przy akompaniamencie triumfalnej muzyki ogłaszają sukces: usiedli do stołu, skupili się na tym, co łączy, a nie dzieli, a następnie osiągnęli „dobre porozumienie”. I manipulują, by tylko móc przedstawić projekt jako sukces.

Kotula mówi o ochronie prawnej „osób żyjących w związkach nieformalnych”, tak jakby to „związki nieformalne” i zakładane przez nie „organizacje na rzecz związków nieformalnych” od lat walczyły w sądach i domagały się swoich praw na jakichś „marszach związków nieformalnych”. 

O osobach LGBT+ nie wspomina nikt. 

Nie pada określenie „związki partnerskie”, mimo że na kanał YouTube Lewicy nagranie wrzucono z opisem „BĘDĄ ZWIĄZKI”. Kosiniak-Kamysz mówi, że koalicja „chce ułatwiać ludziom życie”, a Pasławska, że projekt „odpowiada na potrzeby społeczne”, że państwo słucha i wspiera. Ani słowa o tęczowych rodzinach pozostawionych bez opieki za burtą — na żądanie PSL, teraz i przy poprzednim projekcie. Ze słów polityków wynika, że ten projekt w ogóle nie jest dla rodzin i w ogóle żadnych rodzin nie dotyczy.

Czarzasty mówi, że „w tej sprawie dochodzono do konsensusu w wielu krajach latami”, jakby otwierał nowy rozdział w historii Polski, mimo że pierwszy projekt ustawy o związku partnerskim Maria Szyszkowska złożyła w Senacie już w 2003 roku, a społeczność od lat domaga się równości małżeńskiej. Odwołuje się też do przykładu Łotwy, która niedawno wprowadziła bardzo okrojone związki. Tak żeby nikomu nie wpadło do głowy porównywać Polski z Estonią czy Grecją, które wprowadziły małżeństwa dla wszystkich.

I teraz najgorsze, Kotula mówi, że to „projekt godnościowy”. To dlaczego po tym spocie czujemy się, jakby ktoś po raz kolejny nam tę godność odebrał? 

Lewica nie będzie w stanie „realiami politycznymi” wyjaśnić, dlaczego nie potrafi przyznać, że powstał tekst w wersji mniej niż minimum, a poparcia obiecanych związków partnerskich nie udało się wynegocjować. Prezydent Nawrocki też nie ma nic wspólnego z odbębnianiem sukcesu przez polityków i polityczki Lewicy. Mówimy o umowach podpisywanych u notariusza i bez ceremonii w urzędzie stanu cywilnego. To nie Marek Sawicki z PSL nazywa ten pomysł „godnościowym”, tylko polityczka zajmująca się rzeczami, które mają „równość” w nazwie: wielokrotna uczestniczka marszów i parady, laureatka Korony, była ministra.

Lewica tym spotem za wszelką cenę chce ogłosić własny sukces, więc nawet teraz spełnia wszystkie żądania PSL-u i zaprasza osoby LGBT+ z powrotem do szafy. Szczerość, uczciwość i zwykły ludzki szacunek lądują w koszu, bo trzeba robić politykę. Aż trudno uwierzyć, że nikt tam nie zaprotestował, że tak po prostu nie wypada.

Szanse na to, że ta ustawa o nieznanej wciąż nazwie wejdzie w życie, są niewielkie. Udawanie, że nie ma ona nic wspólnego z LGBT-ami, naprawdę nie zmyli Nawrockiego i jego otoczenia, więc Lewica nikogo tutaj taktycznie nie rozgrywa, tylko znów wybiela homofobię koalicjantów. PSL ma w nosie, co się stanie z nami i naszymi rodzinami, a Lewica właśnie przybiła z nimi piąteczkę.

Wystarczyłoby powiedzieć: „wiemy, że to za mało, że zasługujecie na więcej. Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, aby zapewnić bezpieczeństwo waszym rodzinom, ale dziś stać nas tylko na tyle”. Może nawet wystarczyłoby nie świętować. Zamiast tego jest ściema o sukcesie i oczekiwanie wdzięczności.

Od 15 lat zajmujemy się tematem równości małżeńskiej. Widzieliśmy już wiele pokazów hipokryzji oraz małych i wielkich politycznych podłości. Wymazywanie to zawsze jedna z najgorszych rzeczy, jakie można nam zrobić. Tym bardziej bolesna, gdy dokonuje jej sojusznik.

[Ekipa Miłości]

❌ Kosiniak i spółka: nie podzielimy się prawem do zawarcia ślubu cywilnego z parami osób tej samej płci – wolimy wykonać tytaniczną pracę zmiany 200 ustaw, byle tylko osoby LGBT+  nie miały tego samego, co my,

❌ nie damy ochrony prawnej dzieciom, które mają dwie mamy lub dwóch ojców – śmierć rodzica biologicznego powinna oznaczać sierociniec, mimo że drugi rodzic żyje, bo przecież „chronimy rodziny”.

Na tym stanął projekt rządowy przygotowany przez zespół ex-Ministry Kotuli, który przed wyborami prezydenckimi zablokowano w rządzie, najprawdopodobniej na zawsze. 

A co zapowiadają nam politycy w odcinku następnym? Obudził się Włodzimierz Czarzasty, który podczas niedawnej rekonstrukcji rządu nie wywalczył nic oprócz zachowania obietnicy marszałkowskiego stołka dla samego siebie. Chwyta za cenzorski flamaster i wykreśla kolejne prawa, żeby dogadać się nad głowami osób LGBT+ z Kosiniakiem-Kamyszem i próbować wpłynąć na Nawrockiego:

❌ Czarzasty, Kosiniak i spółka: nie pozwolimy na zawieranie związków partnerskich w urzędzie stanu cywilnego – osoby LGBT+ nie powinny brukać swoją radością tego przybytku,

❌ nie zapewnimy żyjącym w Polsce tęczowym rodzinom “małej pieczy” nad dzieckiem, bo nawet umożliwienie drugiej mamie lub drugiemu tacie pójścia na wywiadówkę czy do lekarza godzi w świętość rodziny.

Ponieważ celem tej strategii jest udobruchanie nie tylko Kosiniaka-Kamysza, ale również walczącego z „ideologią dżenderyzmu” miłośnika zdrowych męskich rozrywek, elekta Nawrockiego, trzeba zapytać, co nam panowie jeszcze wykreślą? Pochówek? Dziedziczenie? Wspólne nazwisko? Ubezpieczenie zdrowotne?

❓Dziękujemy Czarzastemu za przespanie całej batalii o projekt rządowy i obudzenie się nie tyle za pięć, ile piętnaście po dwunastej. Dziękujemy też premierowi Tuskowi za żelazną konsekwencję w braniu naszego życia „na tapetę” już 14 lat! Wasze tchórzostwo bije po oczach, ale to nie wy poniesiecie jego konsekwencje.

Po co ta dyskusja o skrawkach, ten handel ludzką godnością? Jakie są racjonalne przesłanki za tym, że Nawrocki podpisze nawet tak ograniczony projekt? To polityk, któremu najbliżej do Konfederacji i innych neofaszystów, a w rządzie do hipokrytów z PSL-u.

Ustawa rządowa, która już była efektem kompromisu, musi być skierowana pod głosowanie w Sejmie. Po co? Żebyśmy mogli rozliczyć tych, którzy zagłosują przeciw. Nie obchodzą was nasze rodziny? Odwagi! Pokażcie to w głosowaniu.

🌈 Wiele osób z naszej społeczności czeka na jakiekolwiek rozwiązania prawne już tak długo, że jest gotowa zgodzić się na cokolwiek. Doskonale rozumiemy tę perspektywę. Jednocześnie nie wierzymy, że jakiekolwiek ustępstwa ze strony polityków w teorii nam sojuszniczych przyczynią się do uzyskania podpisu prezydenta.

🟤 Jeśli Nawrocki będzie chciał jakkolwiek zająć się tematem, dogada się z PSL-em w sprawie projektu ustawy o „osobie najbliższej” i żadne koncesje ze strony Lewicy nic tu nie zmienią. Po prostu wspólnymi siłami wprowadzą nam na lata bubel. Zadanie sojuszników w rządzie nie powinno polegać na legitymizacji takich posunięć.

Co dalej? Tydzień jeszcze się nie skończył, ale jest chyba oczywiste, że do spotkania z Rafałem Trzaskowskim nie dojdzie przed pierwszą turą wyborów, tak jak prosiła ekipa Miłości i ponad tysiąc osób, które podpisały się pod listem. Nie szkodzi — najważniejsze, by głośno wybrzmiało, że sprzeciw wobec bezpiecznego i godnego życia tęczowych rodzin nie jest akceptowalną postawą współczesnego polityka biorącego na sztandar hasła o demokracji, równości i szacunku. Kampania potrwa jeszcze dwa tygodnie, na spotkanie przyjdzie czas. Za pół roku temat będzie tak samo aktualny.

Najwyższy czas, żeby przestać autocenzurować się w mówieniu o prawach człowieka. Osoby LGBT+ mają dzieci, mogą je wychowywać bez żadnych problemów, potwierdzają to liczne badania. „Adopcja” nie jest brzydkim słowem. Ten temat będzie wracał, a my będziemy pracować na to, by wreszcie mówić o konkretnych rozwiązaniach, a nie deklaracjach, czy uważa się osoby LGBT+ i kontakt z nimi za mniejsze lub większe zagrożenie dla dobrostanu dzieci. Bo do tego to wszystko się sprowadza.

Sztab wyborczy kandydata, w tym posłanki Monika Rosa i Dorota Łoboda

Szanowny Panie Prezydencie,

Piszemy do Pana z apelem o spotkanie się z polskimi tęczowymi rodzinami, czyli parami osób tej samej płci, które wspólnie wychowują dzieci. Potrzebują one bezpieczeństwa, szacunku i godności, którego polskie państwo wciąż im nie zapewnia. Znamy wiele takich rodzin i jesteśmy gotowi zorganizować spotkanie z nimi w nadchodzącym tygodniu (12-16 maja) w siedzibie Stowarzyszenia Miłość Nie Wyklucza w centrum Warszawy, aby mógł Pan jeszcze przed pierwszą turą wyborów dokonać refleksji, czy warto dzielić na gorsze i lepsze te osoby, o których głosy Pan zabiega.

8 maja spotkał się Pan z Krzysztofem Stanowskim. W trakcie rozmowy pojawił się wątek „wciskania hamulca” w kwestii praw osób LGBT+, a obaj Panowie zgodziliście się, że takim hamulcem jest prawo do adopcji dzieci przez pary osób tej samej płci. Nie przyjęłyśmy tego z zaskoczeniem, ponieważ już wcześniej wygłaszał Pan w tej kwestii swój sprzeciw. Było to jednak pięć lat temu, podczas poprzedniej kampanii prezydenckiej. Przez ten czas Polska, której Prezydentem chce Pan być, mocno się zmieniła — nowy rząd rozpoczął prace nad ustawą o związkach partnerskich, a Ministra Równości walczyła, by obejmowała ona też prawo do przysposobienia dzieci partnera lub partnerki. Społeczeństwo z roku na rok coraz bardziej otwiera się na osoby LGBT+, a homofobiczne i transfobiczne nagonki wszczynane przez Prawo i Sprawiedliwość przestały trafiać na podatny grunt. Od 2020 do 2025 roku ponad 10 krajów świata wprowadziło równość małżeńską, która obejmuje oczywiście prawa rodzicielskie — łącznie jest ich dziś 39. Można było mieć nadzieję, że pojawiając się regularnie na warszawskiej Paradzie Równości jako prezydent stolicy, również Pan miał czas na zmianę zdania na temat praw tęczowych rodzin. Tak się jednak, jak widać, nie stało.

Piszemy ten list nie tylko jako organizacja działająca na rzecz równouprawnienia osób LGBT+, ale też jako reprezentacja emocji naszej społeczności. Chcemy powiedzieć jasno: kiedy dwaj heteroseksualni, żonaci mężczyźni z dziećmi siedzą przy stole i rozmawiają o tym, na jakim etapie należy „wcisnąć hamulec” dla praw osób takich jak my, jest to po prostu bolesne i uwłaczające. Szczególnie że jeden z nich, Pan, stara się w tym czasie o nasze głosy i wręcz będzie ich potrzebował, by wygrać II turę wyborów prezydenckich. Kiedy popiera się wprowadzenie możliwości zawarcia formalnego związku przez pary jednopłciowe, ale zaznacza się głośno, że tacy ludzie nie powinni móc wychowywać dzieci, jest to po prostu homofobia. Dzieci czekających na adopcję nie trzeba chronić przed osobami LGBT+, tylko przed samotnością. Każdego roku jest ich w Polsce więcej niż potencjalnych rodziców. Jako samorządowiec i prezydent Warszawy powinien Pan doskonale zdawać sobie z tego sprawę.

Punktem wyjścia do rozmowy o rodzicielstwie osób LGBT+ nie jest jednak adopcja z systemu państwowej opieki, a przysposobienie wewnętrzne. To niezwykle ważne, ponieważ dzieci wychowywane przez rodzica biologicznego i partnera lub partnerkę tej samej płci żyją w zupełnie nieuporządkowanej sytuacji prawnej. Podkreślamy, że te rodziny już teraz są w Polsce i na wczoraj potrzebują rozwiązań, które zapewniłyby im bezpieczeństwo. Politycy, w tym Pan, muszą stawić czoła rzeczywistości i podjąć decyzję: albo uważają, że takie rodziny należy przymusowo rozbijać, bo osoby LGBT+ nie powinny wychowywać dzieci, albo należy zapewnić im możliwość ustabilizowania sytuacji prawnej. Wszystko inne będzie wzruszeniem ramionami nad palącym problemem tysięcy rodzin. Wiemy już, że procedowana przez rząd ustawa o związkach partnerskich nie rozwiąże tego problemu, bo wzruszający ramionami politycy z Polskiego Stronnictwa Ludowego wymusili na Ministrze Równości, by usunęła z projektu możliwość przysposobienia wewnętrznego.

Oczekujemy, że politycy biorący na sztandar hasła o demokracji, wzajemnym szacunku  i równym traktowaniu wszystkich obywateli przestaną oceniać, na co osoby LGBT+ zasługują, a na co nie, według własnego poczucia estetyki i komfortu, a zaczną uważnie słuchać, czego potrzebuje społeczność. Kandydaci na urząd Prezydenta RP, którzy nie chcą zakończenia dyskryminacji osób LGBT+, a jedynie zmniejszenia skali tego procederu, muszą liczyć się z tym, że nasza społeczność będzie traktować oddanie na nich głosu jako wybranie mniejszego zła. Chcemy móc wierzyć, że prezydent Warszawy woli nie być dla tęczowej społeczności mniejszym złem, a wspomniane ideały traktuje Pan serio, a nie tylko jako frazes mający zapewnić trochę więcej głosów w wyborach.

Powtórzmy: jesteśmy gotowi zorganizować spotkanie z tęczowymi rodzinami w nadchodzącym tygodniu (12-16 maja) w siedzibie Stowarzyszenia Miłość Nie Wyklucza w centrum Warszawy.

Na Pana odpowiedź oczekują: Hubert Sobecki i Maja Heban, Stowarzyszenie Miłość Nie Wyklucza.

➡️ Nie możemy olać tych wyborów. Wejdź na stronę www.zadlugopis.pl i dowiedz się, co zrobić.

❌ Zgodnie z przewidywaniami Andrzej Duda postanowił zapisać się w historii jako autor sloganu „to nie są ludzie” i na ostatniej prostej zablokował przyjętą przez Sejm ustawę rozszerzającą ochronę przed przestępstwami i mową nienawiści na osoby LGBT+, kierując ją do Pseudotrybunału Konstytucyjnego.

✅ Ustawa o ochronie przed przemocą przeszła przez Sejm i Senat bezpieczną większością głosów wszystkich partii koalicji rządzącej: KO, Polski 2050 i PSL-u oraz Lewicy, przy wsparciu Razem. 

✅ To szerokie poparcie odzwierciedla przekonania Polek i Polaków, którzy, nawet jeśli nie są im obce uprzedzenia, nie chcą homofobicznych, kibolskich bojówek i objazdowych szczekaczek na ulicach miast.

✅ Przegłosowanie ustawy przez Sejm i Senat jest też dowodem na to, że rozmawiając w dobrej wierze, politycy i polityczki są w stanie tworzyć pożyteczne prawo, które realnie pomoże ludziom.

❌ Prezydencki sprzeciw jest jedyną przeszkodą na drodze do wprowadzenia tej nowelizacji. Nowelizacji, która znacznie ułatwi walkę z kampaniami nienawiści i dehumanizacją naszej społeczności.

☂️ Przypomnijmy: nowe prawo rozszerza istniejącą w polskim prawie ochronę przed przemocą motywowaną nienawiścią ze względu na wyznanie, bezwyznaniowość, narodowość i pochodzenie etniczne, na kolejne cechy: płeć, niepełnosprawność, wiek i orientację seksualną.

❗ Wybierając nową głowę państwa, zdecydujemy, czy będziemy mieć w Polsce ochronę przed mową i przestępstwami z nienawiści. Nie prześpijmy tego — wejdź na www.zadlugopis.pl i przekonaj swoich bliskich, by poszli na wybory.

[Hubert]

Co konkretnie planuje wobec społeczności LGBT+ Romanowski?

🤡 Zakaz aktywizmu na rzecz praw osób LGBT+, co obejmuje marsze równości, szkolenia, wypowiedzi w mediach czy edukację w przestrzeni publicznej, mediach, internecie

🤡 Zakaz finansowania działalności na rzecz osób LGBT+ ze środków publicznych ORAZ prywatnych przy jednoczesnym wspieraniu przez państwo organizacji i kościołów, które prowadzą działalność anty-LGBT+

🤡 Media i instytucje edukacyjne oraz naukowe muszą prowadzić działalność anty-LGBT+, mimo że działalność pro-LGBT+ jest zakazana

🤡 Każda osoba ma obowiązek donoszenia rodzicom, szkole lub policji, że widziała queerowego dzieciaka (tak jak dziś w przypadku nastolatków pijących alkohol)

🤡 Państwo ma wspierać terapię konwersyjną i karać próby prowadzenia tranzycji u nastolatków

W jaki sposób zapisy ustawy wskazują na karę więzienia? Chodzi o specjalną karę do trzech lat pozbawienia wolności za obrażanie uczuć religijnych, jeśli towarzyszyło temu „promowanie ideologii gender oraz ideologicznego programu LGBTQ”. Jednocześnie wszelkie przejawy aktywizmu na rzecz osób LGBT+ są określone jako obrażanie tych uczuć, a tęczowy aktywizm jako dążenie do wprowadzenia w Polsce „jawnego bądź ukrytego totalitaryzmu”.

Jak tłumaczy Romanowski, „wobec agresywnej ofensywy neo-marksizmu zwykłe środki nie wystarczą, by ocalić fundamenty cywilizacji Zachodu. Dlatego przygotowaliśmy projekt ustawy z nadzwyczajnymi rozwiązaniami. Zło genderyzmu trzeba zniszczyć u korzeni, by nie odrodziło się w nowej formie”.

Nie słychać żadnego sprzeciwu ze strony polityków PiS, a kilkoro z nich podało dalej tweet byłego wiceministra. Chroniony przez Orbána poseł nie jest może najjaśniejszą gwiazdą PiS, ale partia też niespecjalnie się go wyrzeka — podobnie jak innych polityków z zarzutami prokuratorskimi. Nie ma więc powodu, by traktować ustawę Romanowskiego jako jego prywatną inicjatywę, z którą PiS nie ma nic wspólnego. Nie można też zakładać, że jeśli PiS do tej pory nie przyjął podobnej ustawy, to przy kolejnych wygranych wyborach na pewno też tego nie zrobi. Zwłaszcza teraz, gdy uwielbiany przez PiS Donald Trump transformuje Stany Zjednoczone w faszyzującą oligarchię i otwarcie wspiera działania Putina.

Powiedzmy to sobie wprost: to jest ustawa prosto z Kremla, jednoznacznie wskazująca osoby LGBT+ jako obywateli drugiej kategorii, którzy nie tylko nie mają prawa walczyć o równe traktowanie, ale wręcz przed którymi państwo musi chronić innych ludzi. Polityka w takim wydaniu, jaką proponuje Romanowski, nie powinna mieć miejsca w 2025 roku. Jej miejsce jest na śmietniku historii — mniej więcej w latach 30 ubiegłego wieku, gdy niemieccy naziści palili bibliotekę berlińskiego Instytutu Seksuologii, wymazując dorobek nauki, którą uznali za niemoralną i nieczystą. Gdy poseł PiS, były wiceminister, dumnie wrzuca do sieci własne zdjęcie na tle płonącej tęczowej flagi i grzmi o „wypaleniu genderyzmu”, nie ma co ważyć słów i gryźć się w język. To jest ekstremizm. To taka działalność jest prawdziwym zagrożeniem, nie walka o prawa człowieka i godne traktowanie wszystkich Polek i Polaków.

Jeśli tak jak Marcin Romanowski zgadzasz się, ze działania Miłość Nie Wyklucza skutecznie zbliżają Polskę do realiów, w których osoby LGBT+ żyją pełnią praw, wesprzyj działalność stowarzyszenia 1,5% swojego podatku. Szczegóły znajdziesz tutaj w bio/komentarzu

[Maja]

❗ Jak czytamy w raporcie, który opublikowano wczoraj na stronie internetowej Rządowego Centrum Legislacji, w ramach konsultacji „do Kancelarii Premiera Rady Ministrów wpłynęło łącznie 5800 wiadomości, w tym:

–  19 opinii opracowanych przez organizacje pozarządowe lub samorządy zawodowe [w tym wspólne stanowisko organizacji LGBT+, które koordynowaliśmy i współtworzyliśmy jako Miłość Nie Wyklucza];

– 5781 opinii od osób indywidualnych przesłanych bezpośrednio na ww. adres e-mail, przedstawionych za pośrednictwem strony Rządowego Centrum Legislacji lub przekazanych zarówno w wersji elektronicznej jak i papierowej przez Stowarzyszenie Miłość Nie Wyklucza”.

Tak, ogromna większość, bo 5285 z tych opinii, to nasze listy!

📣 Zachęcając do udziału w konsultacjach w listopadzie ubiegłego roku, mieliśmy trzy cele: dotrzeć do rządu z naszym przekazem, pokazać ludzkie historie i nie dać się zakrzyczeć homofobom. W raporcie wybrzmiały nasze trzy główne punkty: związki partnerskie to minimum bezpieczeństwa, bo celem jest równość małżeńska, a rodziny z dziećmi muszą być chronione przez prawo. Zacytowane są także osobiste historie osób LGBT+, sojuszników i sojuszniczek oraz pojawia się pointa: chcemy wreszcie czuć się w Polsce bezpiecznie.

🏳️‍🌈 Co ze zorganizowaną akcją homofobów, którzy chcieli zasypać rząd nienawistnymi mailami? Raport potwierdza, że taka akcja została zorganizowana, ale do rządu dotarło jedynie… 75 listów. Tymczasem w Miłość Nie Wyklucza zrobiliśmy wszystko, co się dało, żeby głosów w konsultacjach było jak najwięcej, a listy dotarły na ministerialne biurka. 

🎥 Pracowaliśmy z mediami przez cały okres konsultacji, nagłaśniając nasz przekaz w największych stacjach telewizyjnych i gazetach. Na koniec wydrukowane kopie listów zanieśliśmy do rządu w obecności mediów. Tak żeby było jasne, że sprawa jest ważna, a nasze głosy stanowcze. Dziś mamy potwierdzenie, że wspólnie daliśmy radę!

❓ Dlaczego ten raport jest ważny i co dalej z bezpieczeństwem rodzin osób LGBT+? Już za niecałe dwa tygodnie zaplanowano konferencję uzgodnieniową. W jej trakcie poszczególne ministerstwa mają „zaklepać” ostateczny kształt projektu, zanim trafi na posiedzenie rządu, a potem do Sejmu. Raport z konsultacji będzie kluczowym elementem tego spotkania. Przedstawiciele rządu usłyszą i zobaczą, że ta ustawa już jest kompromisem, a osoby LGBT+ po prostu chcą bezpiecznie żyć we własnym kraju. 

💪 Będziemy trzymać rękę na pulsie i informować, co się dzieje. Na pewno przygotujemy też wspólną akcję nacisku na polityków, gdy znów będą chcieli okroić obecne minimum do prawnego ogryzka. 

💙 Nie zapominamy też o naszym celu, jakim jest po prostu równość, a nie specjalne projekty dla „innego” rodzaju rodzin. Ustawę o równości małżeńskiej przygotowaliśmy 10 lat temu. Jest krótka i nie wymaga stawania na głowie, żeby poprawić setki aktów prawnych. Rozszerza istniejącą instytucję małżeństwa na pary tej samej płci i tyle. Realizuje obowiązek polskich władz o zabezpieczenie wszystkich rodzin, jaki nakłada na nie Konstytucja i wyroki Trybunału w Strasburgu. 

🌈 W dalszej walce o równość czekają nas kolejne setki godzin wytężonej pracy — często niewidocznej w mediach społecznościowych. Dlatego zachęcamy Was do wsparcia tej pracy darowizną na pracę Miłości. Wejdź na podstronę Wspieram albo skorzystaj z formularza poniżej. Razem wprowadzimy w Polsce równość małżeńską!