Orientuj się! Pakiet edu o LGBT+

Orientuj się! Pakiet edu o LGBT+

[ssba]

    Witaj na stronie Orientuj się! – pakietu materiałów edukacyjnych o osobach LGBT+ (lesbijki, geje, osoby biseksualne i transpłciowe).

    Znajdziesz tu między innymi odpowiedzi na pytania w rodzaju:

    • Dlaczego jedni ludzie są hetero-, a inni homoseksualni?
    • Czy to się leczy?
    • Czy dziecko wychowywane przez parę gejów lub lesbijek będzie homoseksualne?

    Na temat osób LGBT+ krąży wiele mitów. A ponieważ naszym zdaniem nie ma złych ludzi, tylko źle poinformowani (nazywani też homofobami 🙂 Mamy na to proste rozwiązanie: wiedzę i sprawdzone informacje.

    Ale Orientuj się! to również spotkania w całej Polsce, na których możesz pogadać z nami o tym, jak dobrze tłumaczyć sprawy osób LGBT+ i odebrać pakiet w wersji drukowanej, czyli:

    Chcesz otrzymać pakiet w wersji drukowanej? Skontaktuj się z nami przy pomocy tego formularza.

    Kalendarz spotkań

    Kraków – 29 września, 19.30-21.00 w Spółdzielni Ogniwo, Paulińska 28, I piętro wydarzenie na Facebooku

    Wrocław – 7 października, 13.00-14.00 w CoffeePlanet, Rynek 7 dołącz do wydarzenia na Facebooku!

    Toruń – 15 października, 13.00-14.30 w siedzibie Stowarzyszenia Motyka, Św. Ducha 2a (Brama Klasztorna), I piętro dołącz do wydarzenia na Facebooku!

    Kielce – 17 października – 17.30-19.00 w Regionalnym Centrum Wolontariatu, Żeromskiego 36 dołącz do wydarzenia na Facebooku!

    Warszawa – 27 października – 19.30-21.00 w Państwomiasto, Andersa 29 dołącz do wydarzenia na Facebooku!

    Poznań – 28 października – 16.00-17.30 w Centrum Stonewall, Jackowskiego 17 dołącz do wydarzenia na Facebooku!

    Lublin – 2 grudnia – 18.00-19.30 w Centrum Społecznym Razem, Szewska 1 dołącz do wydarzenia na Facebooku!

    O kolejnych spotkaniach będziemy informować na naszym Facebooku.

    Jeśli masz pytania, na które nie widzisz odpowiedzi na stronie albo chcesz, żebyśmy wysłali Ci drukowany pakiet pocztą, napisz do nas na [email protected].

    Czytaj, oglądaj i nie zapomnij opowiedzieć o tej stronie znajomym.
    Po prostu orientuj się!
    Życzymy miłej lektury 🙂

    SPIS TREŚCI

    Orientuj się! to garść podstawowych informacji o osobach LGBT+, orientacji seksualnej i tożsamości płciowej oraz odpowiedź na pytania w stylu „czy to normalne?” (uwaga: tak, to normalne 🙂

    Jaka znowu szafa? jest o coming outach, czyli o mówieniu innym ludziom o swojej orientacji albo tożsamości płciowej, ale też o słuchaniu, gdy ktoś mówi do nas. Odpowiada też na pytanie,
    dlaczego ludzie w ogóle mówią o tych sprawach.

    Pomagaj! jest o tym jak… pomagać (wiemy, szokujące) osobom LGBT+ i tłumaczy czym są uprzedzenia i stereotypy. Wyjaśnia też, co to jest homofobia i czy na pewno istnieje (tak, istnieje).

    Potrzebujesz pomocy? radzi, gdzie możesz znaleźć pomoc, jeśli jesteś osobą LGBT+ i masz z tego powodu jakieś problemy.

    Równość, czyli co? wyjaśnia takie sprawy jak równe traktowanie i dyskryminacja. Odpowiada też na pytanie, czy równe prawa dla osób LGBT+ to mniej praw dla całej reszty (nie, równość to tyle samo praw).

    Pary, dzieciaki i śluby! skupia się na rodzinach zakładanych przez osoby LGBT+ i odpowiada na pytanie „czy jak dziecko ma dwie matki albo dwóch ojców, to będzie gejem albo lesbijką?” (zdradzamy: jedno nie ma wpływu na drugie).

    Możesz też ściągnąć broszury na swój komputer 🙂

     ORIENTUJ SIĘ!

    Niestety w Polsce o osobach LGBT+ mówi się mało i często nieprawdę. Dlaczego tak jest, przeczytasz w broszurce Pomagaj! W internecie i codziennych rozmowach powtarza się wiele bzdur i mitów.
    Dlatego warto wyjaśnić kilka spraw.

    Być może wiesz już co oznacza skrót LGBT+, a może widzisz go po raz pierwszy. Może wiesz, że poszczególne litery określają różne grupy ludzi? Ale kogo konkretnie? Czas wyjaśnić terminy, o których sporo osób mówi, ale mało kto je rozumie.

     

    ORIENTACJA SEKSUALNA opisuje to, w kim się zakochujesz, kto ci się podoba i z kim – być może – chcesz być w związku.
    Twoja orientacja może być:

    • HETEROseksualna – podobają ci się osoby innej płci niż twoja
    • HOMOseksualna – podobają ci się osoby tej samej płci, co twoja
    • BIseksualna – podobają ci się osoby tej samej i innej płci niż twoja

    Orientacja seksualna nie dotyczy tylko seksu, ale też uczuć i potrzeby bycia blisko z drugą osobą. To, że ktoś uprawia seks z osobami tej czy innej płci, jeszcze o niczym nie świadczy. Dlatego czasem mówi się, że orientacja seksualna „jest w sercu”.

    Dlaczego ktoś jest hetero, a ktoś inny homo, albo bi?

    Naukowcy są zgodni co do tego, że orientacja ma przede wszystkim podłoże biologiczne (w grę wchodzą geny i hormony) i dostajemy ją w pakiecie razem z kolorem oczu. Najważniejsze światowe towarzystwa psychologiczne uznają też, że orientacja rodziców nie wpływa na orientację dzieci, czyli nie można nikogo „wychować”, żeby był np. homoseksualny.
    Czy to normalne?

    Każda orientacja jest normalna 🙂 Osób homoseksualnych i biseksualnych jest mniej, niż heteroseksualnych, ale osób rudych też jest mniej niż ludzi z włosami blond albo czarnymi, a osób leworęcznych mniej niż praworęcznych. Wszystkie są normalne, bo natura jest różnorodna.
    Ile jest osób LGBT+?

    Z badań wynika, że w każdym społeczeństwie średnio od 5 do 10 procent populacji to osoby LGBT+. Czyli w Polsce jest ok. 2 milionów gejów, lesbijek, osób bi- i transpłciowych. Są kraje, w których ludzie mówią, że „nie ma tam gejów i lesbijek”, ale to nieprawda. Po prostu nie chcą ich widzieć, albo osoby te ukrywają się, bo nie czują się bezpiecznie..
    Czy to się leczy?

    Nie, bo żadna orientacja nie jest chorobą! Natura jest różnorodna i ludzie też. Poza tym orientacja to w dużym stopniu cecha biologiczna, więc próba jej zmiany przypomina zakładanie szkieł kontaktowych, żeby zmienić komuś kolor oczu. Jasne, że będą wyglądać inaczej, ale prawdziwy kolor się nie zmieni. No i kiedyś trzeba będzie te szkła zdjąć…

     

    TOŻSAMOŚĆ PŁCIOWA opisuje to, z jaką płcią się identyfikujesz – taką, którą przypisano ci przy urodzeniu, czy inną.

    Gdy rodzi się dziecko ludzie pytają: dziewczynka czy chłopiec? Pada odpowiedź i pozamiatane. Tylko że czasem to trochę bardziej skomplikowane.

    Nie wszyscy ludzie czują, że ich prawdziwa płeć to ta, którą dostali przy urodzeniu. Czują jakby ktoś im narzucił i kazał grać rolę kogoś, kim nie są. Najbardziej chcą być sobą, czyli żyć zgodnie z własną tożsamością płciową. To osoby TRANSPŁCIOWE.

    Takie osoby często chcą uzgodnić płeć, żeby odpowiadała tej, z którą się identyfikują. Czasem polega to na zmianie imienia, dokumentów, fryzury i sposobu ubierania się, a czasem obejmuje też operacje medyczne i terapię hormonalną.
    Jednak najważniejsze jest to, że chęć uzgodnienia płci wypływa z głębokiej wewnętrznej potrzeby. W końcu nikt nie chce przechodzić operacji albo biegać po sądach, lekarzach i urzędach dla kaprysu.

     

    Czasem używa się jeszcze dodatkowych określeń:

    Osoba trans, której przy urodzeniu przypisano płeć męską, a czuje się kobietą to TRANSKOBIETA.

    Z kolei ktoś, komu przy urodzeniu przypisano płeć żeńską, a czuje się mężczyzną to TRANSMĘŻCZYZNA.

    Osoby które dobrze czują się z płcią przypisaną im przy urodzeniu i nie czują potrzeby żadnych zmian określa się jako OSOBY CISPŁCIOWE.

    Płeć nie sprowadza się tylko do budowy twojego ciała, dlatego często mówi się, że tożsamość płciowa „jest w mózgu”.

     

    ORIENTACJA SEKSUALNA ≠ TOŻSAMOŚĆ PŁCIOWA to dwie różne i niezależne od siebie rzeczy.

    Można być osobą trans (chcieć uzgodnić płeć) i hetero (kochać osoby innej płci, niż własna). Można być osobą homoseksualną (kochać osoby tej samej płci) i cispłciową (czuć się dobrze z płcią przypisaną przy urodzeniu).

    Czy orientację można zmienić?

    Próba zmiany czyjejś orientacji nie ma sensu. Przecież nikt nie może cię zmusić do zakochania się albo uprawiania seksu z kimś, z kim nie chcesz tego robić. Namawianie lesbijki, żeby była w związku z chłopakiem jest tak samo głupie, jak przekonywanie chłopaka hetero, żeby “został gejem”.
    Czy orientację widać?

    Sposób ubierania się, zachowania, czy mówienia ma niewiele wspólnego z orientacją. To, że geja, lesbijkę albo osobę bi można poznać po wyglądzie – bo geje są “kobiecy”, a lesbijki “męskie” to stereotyp, czyli takie leniwe uogólnienie, które jest nieprawdziwe. Jasne że są geje, którzy – jak powiedziałaby niejedna babcia – mają “dziewczęcą urodę”, ale są też tacy, którzy pół życia spędzają na siłowni i wyglądają jak typowy maczo. Tak samo są lesbijki, które mają krótkie włosy i chodzą tylko w spodniach, ale są też takie, które mogłyby zagrać księżniczkę w bajce Disneya.
    Po czym poznać jaką mam orientację?

    Po tym w kim się zakochujesz, z kim chcesz być blisko albo uprawiać seks, i z kim – być może – chcesz się związać. To jak wyglądasz, chodzisz i mówisz nie ma tutaj znaczenia. Nie ma też żadnego super testu, który odpowie na to pytanie lepiej od ciebie.

     

    Pamiętaj: jedyną osobą, która może stwierdzić jaka jest Twoja orientacja lub tożsamość jesteś TY!

     

    Teraz wiesz już o co chodzi z orientacją i tożsamością płciową, więc łatwiej ogarniesz skrót LGBT+ czyli:
    LESBIJKI to kobiety, które zakochują się w innych kobietach;
    GEJE to mężczyźni, którzy zakochują się w innych mężczyznach;
    OSOBY BISEKSUALNE to osoby, które zakochują się i w mężczyznach, i w kobietach;
    OSOBY TRANSPŁCIOWE to osoby, które czują, że ich płeć jest inna, niż ta przypisana im przy urodzeniu.

     

    Do skrótu dorzucamy jeszcze +, bo ludzie zawsze są bardziej różnorodni, niż nam się wydaje 🙂

    Poza osobami LGBT są jeszcze inne grupy, zapisywane np. literami QIA. To: osoby QUEER, osoby INTERPŁCIOWE i ASEKSUALNE.

    OSOBY QUEER nie chcą określać swojej orientacji i tożsamości takimi słowami jak hetero, gej, lesbijka, osoba biseksualna, czy transpłciowa. Po prostu nie czują, że te słowa dobrze je opisują albo w ogóle nie chcą dzielić ludzi w ten sposób.

    OSOBY INTERPŁCIOWE urodziły się z jednocześnie męskimi i żeńskimi cechami fizycznymi. Bardzo często lekarze lub rodzina decyduje o płci takich osob za nie. W takiej sytuacji po urodzeniu przeprowadza się operację chirurgiczną, żeby na siłę „zrobić” z dziecka chłopca lub dziewczynkę. Kiedy osoba interpłciowa dorasta, często okazuje się, że to była pomyłka.

    OSOBY ASEKSUALNE nie czują potrzeby lub nie czerpią przyjemności z kontaktów seksualnych z innymi osobami. Nadal mogą chcieć wchodzić w bliskie relacje emocjonalne i uczuciowe.

     

    Różnorodność społeczności LGBT+ symbolizuje TĘCZA, a zwłaszcza tęczowa flaga.

    JAKA ZNOWU SZAFA?

    Jaka znowu szafa? Taka, w której się siedzi. Nie wiesz, dlaczego ktoś chciałby siedzieć w zamkniętej szafie? No to czytaj dalej 🙂

    W naszym społeczeństwie najczęściej zakłada się, że każda napotkana osoba jest heteroseksualna.
    Tak samo jest z tożsamością płciową. Zakładamy, że wszyscy czują się świetnie z tą płcią, którą dostali przy urodzeniu.

    W serialach, filmach, książkach i grach komputerowych, „para” to prawie zawsze dziewczyna i chłopak. Uczymy się tego od dzieciństwa i nie bierzemy pod uwagę, że może być inaczej. Bardzo możliwe, że ty też tak robisz.

    Tylko że świat jest trochę bardziej skomplikowany! I nikt by o tym nie wiedział, gdyby osoby LGBT+ nie mówiły o sobie otwarcie.
    Wyjście z szafy albo coming out to właśnie powiedzenie komuś o swojej orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej.
    Za każdym razem, kiedy ktoś mówi nam o tym, że jest gejem, lesbijką, osobą biseksualną lub transpłciową, rozbija uproszczony obraz świata, do którego nas przyzwyczajono.

    Dla obu stron może to być trudne, a nawet straszne. Możesz nie wiedzieć, jak się zachować, bo przecież nikt cię nigdy nie przygotował na taką sytuację…

    Jednak równie straszne jest bycie gejem, lesbijką, osobą biseksualną lub transpłciową i niemówienie o tym.

    Dlaczego? Bo orientacja i tożsamość płciowa są jednymi z naszych najbardziej podstawowych cech. W końcu decydują o tym, w kim się zakochamy, z kim założymy rodzinę i o tym, jaka jest nasza płeć.
    Wyobraź sobie ciągłe udawanie i życie w strachu, że ktoś cię „rozpozna” i zrobi ci krzywdę. To bardzo trudne i wyniszczające psychicznie.

    Niestety wiele osób LGBT+ po prostu boi się mówić o sobie otwarcie. Albo przez całe lata – a czasem nawet całe życie – udają, że są takie jak większość (czyli heteroseksualne lub cispłciowe), albo mówią o sobie tylko najbliższym, zaufanym osobom.

    Określenie „bycie w szafie” nie brzmi specjalnie groźnie, ale potrafi być naprawdę strasznym doświadczeniem. Przecież nikt nie powinien być gnębiony i zastraszany z powodu tego, kim jest.

    Kto wychodzi z szafy?

    Geje, lesbijki, osoby biseksualne i transpłciowe wychodzą z szafy, żeby nie żyć w kłamstwie i nie musieć udawać kogoś, kim nie są. Ale tak naprawdę to osoby hetero nieustannie pokazują swoją orientację! Kiedy noszą obrączkę albo opowiadają o wakacjach z mężem lub żoną. Tylko że ich orientacja nikogo nie zaskoczy i nie narazi ich na przemoc.

    Po co to robić?

    Przede wszystkim dla siebie. Życie w strachu, polegające na ciągłym udawaniu po prostu za dużo kosztuje. Powiedzenie komuś o tym, kim się jest, pozwala pozbyć się ogromnego ciężaru i poczuć się dobrze we własnej skórze.
    Ale coming out robi się też dla innych. Kiedy osoby LGBT+ wychodzą z szafy, uświadamiają ludziom najprostszą rzecz – to, że istnieją.

    A po co im te parady i marsze?

    Marsze są okazją do przypomnienia o tym, że osoby LGBT+:

    • istnieją,
    • chcą być traktowane na równi z innymi,
    • są różnorodne.

    Na marszach i paradach pojawiają się też osoby hetero, które chcą pokazać swoje poparcie dla całej społeczności LGBT+. Dla wielu osób to również jedyna okazja w roku, żeby bez strachu przejść ulicą swojego miasta, trzymając za rękę ukochaną osobę.
    To połączenie imprezy, święta i demonstracji politycznej.

    Dlaczego znane osoby mówią o swojej orientacji?

    Żeby pokazać ludziom, że osoby LGBT+ są różnorodne i np. wykonują najróżniejsze zawody.
    Może wydawać ci się to śmieszne, ale wiele osób jest bardzo zaskoczonych tym, że gej może być bokserem,
    lesbijka aktorką, a transpłciowa kobieta modelką.
    Myśl o tym, że ktoś sławny i podziwiany jest LGBT+ dodaje też sił i nadziei młodym i ukrywającym się osobom.

    Ale orientacja to przecież prywatna sprawa?
    I tak, i nie.
    Wyobraź sobie parę – chłopaka i dziewczynę – którzy bardzo się kochają i chcą wziąć ślub. Mogą mieć różne problemy, ale na pewno nie będą mieć kłopotów dlatego, że są parą różnej płci.

    A teraz wyobraź sobie, że to para dwóch chłopaków albo dwóch dziewczyn. Sytuacja od razu się zmienia, bo nie tylko nie mogą się pobrać (polskie prawo nie uznaje małżeństw osób tej samej płci), ale mogą mieć mnóstwo innych trudności.
    Całkiem możliwe, że ukrywają swój związek przed swoimi rodzinami i znajomymi w szkole albo w pracy. Może boją nawet się przytulić albo iść ulicą trzymając się za ręce?

    To wszystko dlatego, że w każdej sytuacji, w której mają do czynienia z innymi ludźmi, ICH ORIENTACJA SEKSUALNA PRZESTAJE BYĆ ICH PRYWATNĄ SPRAWĄ.

     

    Być może jesteś osobą LGBT+, zastanawiasz się nad własnym coming outem i masz pytania?

    Pamiętaj, że twoje wyjście z szafy powinno być:

    • BEZPIECZNE Nie musisz dokonywać coming outu, jeśli wiąże się on z jakimś zagrożeniem.
    • DOBROWOLNE Nikt nie może cię do niczego zmuszać, ani mówić o twojej orientacji seksualnej, albo tożsamości płciowej, jeśli tego nie chcesz.
    • NA WŁASNYCH WARUNKACH Tylko ty możesz decydować o tym, jak, kiedy i przed kim dokonasz coming outu.
    Czy muszę wyjść z szafy?

    Nie. Decyzja należy wyłącznie do ciebie i nikt nie może cię do niczego zmusić. Każda osoba LGBT+ sama wykonuje coś w rodzaju rachunku zysków i strat. Jeśli nie chcesz żyć w ukryciu i masz obok kogoś, z kim wiesz, że możesz pogadać, możesz zdecydować się na wyjście z szafy. Jeśli nie masz takiej osoby w najbliższym otoczeniu, możesz wstrzymać się z decyzją do czasu, gdy ją znajdziesz.

    Kiedy to zrobić?
     Ty decydujesz. Dla bardzo wielu osób każdy dzień spędzony w szafie jest koszmarem i chcą z nim jak najszybciej skończyć. Jednak czasem warto zaczekać na odpowiedni moment i odpowiednią osobę z którą można porozmawiać. Jeśli masz wybór pomiędzy szybkim, ale ryzykownym coming outem przed kimś, kto może źle zareagować i w jakiś sposób cię skrzywdzić, a zaczekaniem na bezpieczniejszą sytuację – możesz uznać, że lepiej poczekać.
    Przed kim wyjść z szafy?

    Przed kimś, komu ufasz, kto nie ogłosi tego całemu światu i kto okaże ci zrozumienie i wsparcie. Efektem wyjścia z szafy powinno być poczucie bycia akceptowanym lub akceptowaną, a nie dodatkowy stres i pognębienie.

    Dlatego warto zacząć od rozmowy z przyjacielem lub przyjaciółką. W końcu kto rozumie nas lepiej, niż przyjaciele? Jeśli uważasz, że to zły pomysł, poniżej mamy dla ciebie kilka wskazówek.

    Jak wyjść z szafy przed rodzicami?

    Wyjście z szafy przed rodzicem lub rodzicami może być nie tylko bardzo trudne (wiele osób ma trudności z rozmawianiem z rodzicami na głębsze tematy), ale też ryzykowne. Niektóre osoby LGBT+ czekają aż będą pełnoletnie i mniej zależne od swoich rodziców i podejmują temat dopiero, gdy – na przykład – wyprowadzą się z domu na studia albo zaczną pracę w innym mieście.

    Reakcje rodziców mogą być bardzo różne: od kompletnego zaskoczenia do pokiwania głową i stwierdzenia, że “tak właśnie myśleli”. Od przytulenia i powiedzenia, że nic się nie zmienia między wami, po płacz, krzyki i obwinianie siebie lub ciebie. Niektórzy rodzice przede wszystkim boją się o przyszłość dziecka i gdy słyszą, że jest LGBT+, to w ich głowie pojawia się długa lista zagrożeń. Ten strach może sprawić, że zareagują smutkiem, lub agresją.

    Jeśli mają małą wiedzę, mogą namawiać cię do “zmiany orientacji” albo mówić, że “to ci przejdzie”. Jeśli są religijni mogą straszyć piekłem albo wysyłać na przymusową “terapię” prowadzoną przez księdza.

    Pamiętaj, że złe reakcje wynikają najczęściej z dwóch rzeczy: braku wiedzy i strachu.

    Dla niektórych rodziców akceptacja orientacji lub tożsamości dziecka wymaga trochę czasu. Jeśli poświęcą go na zdobycie wiedzy o osobach LGBT+ i uspokojenie emocji, powinno być ok. W przerobieniu tematu może pomóc kontakt ze stowarzyszeniem Akceptacja, które zresza rodziców osób LGBT+.

    I najważniejsze: akceptacja i wspieranie swojego dziecka to obowiązek każdego rodzica. Masz prawo tego wymagać. Natomiast żaden rodzic nie ma prawa wymagać od ciebie zmiany tego, na co nie masz wpływu – twojej orientacji seksualnej i tożsamości płciowej.

    POMAGAJ!

    Niestety zbyt często geje, lesbijki, osoby biseksualne i transpłciowe w Polsce padają ofiarami przemocy. Czują się gorsze, nieważne i atakowane ze wszystkich stron. I to właśnie dlatego pomoc ze strony osób hetero i cis jest taka ważna!

    Niby dlaczego osoby LGBT+ potrzebują pomocy?

    Osoby LGBT+ są wyzywane, bite, wyrzucane z domu albo dręczone w szkole tylko dlatego, że są LGBT+. Badania pokazują, że młode osoby LGBT+ mają myśli samobójcze o wiele częściej, niż ich hetero rówieśniczki i rówieśnicy. Żeby tego uniknąć, nie wychodzą z szafy i muszą sobie z tym wszystkim radzić same. Czasem nawet ich bliscy nie wiedzą, że potrzebują pomocy.

    To nie moja sprawa

    Na pewno znasz jakąś osobę LGBT+, choć możliwe, że o tym nie wiesz. Być może to znajomy, przyjaciel albo ktoś z rodziny. Być może ktoś, kto uczy cię w szkole. Osoby LGBT+ nie żyją na innej planecie, tylko dookoła ciebie. To co mówisz i robisz wpływa na ich życie i dlatego to JEST twoja sprawa.

     

    Nie wiesz od czego zacząć? Zacznij od początku 🙂
    Żeby zrozumieć dlaczego ludzie źle traktują osoby LGBT+, warto poznać kilka terminów.

    STEREOTYP to przypisywanie cechy albo sposobu zachowania wszystkim osobom należącym do jakiejś grupy.
    Stereotyp może być pozytywny, np. „Geje są bardzo wrażliwi i są świetnymi artystami”. Albo negatywny, np. „Lesbijki nienawidzą mężczyzn”.

    Wszystkie stereotypy są fałszywe, bo zakładają, że wszyscy ludzie z jakiejś grupy są tacy sami.
    To nieprawda – ludzie są z natury różnorodni.

    Stereotypy to po prostu mity, które ludzie lubią powtarzać, bo bardzo upraszczają im świat. Są wygodne, gdy nie chce się za dużo myśleć Niestety ludzie zbyt często w nie wierzą.

    UPRZEDZENIE to negatywne nastawienie do kogoś, tylko dlatego, że należy do jakiejś grupy. Np. „nie lubię jej, bo jest ruda”.
    Uprzedzenia bardzo często opierają się na stereotypach i mitach.Np. „nie lubię rudych, bo są fałszywi”.

    Uprzedzenia, pogarda i przemoc wobec gejów i lesbijek DLATEGO, że są gejami i lesbijkami to HOMOFOBIA. W przypadku osób biseksualnych mówi się o BIFOBII, a gdy chodzi o osoby transpłciowe – TRANSFOBII.
    Homofobia, bifobia i transfobia mogą objawiać się dwiema formami przemocy.

     

    Wyzywanie, wyśmiewanie, obgadywanie za plecami, czy grożenie to PRZEMOC PSYCHICZNA. Oczywiście może ona przybrać setki innych form – ludzie są bardzo kreatywni, gdy chodzi o gnębienie innych.

    Z kolei PRZEMOC FIZYCZNA to nie tylko pobicie, ale też szturchanie, popychanie albo dotykanie kogoś, gdy ta osoba tego nie chce.
    Pamiętaj, osoby LGBT+ różnią się między sobą. Mają różne marzenia, plany, wady i zalety. Różnie patrzą na świat. Spróbuj podchodzić do wszystkiego z otwartą głową i nie oceniać kogoś negatywnie tylko dlatego, że w czymś różni się od ciebie.

     

    Nie ma czegoś takiego jak homofobia!

    Niestety jest. Prawie każda osoba LGBT+ mogłaby opowiedzieć jakąś historię o przemocy. O obraźliwych żartach i wyzwiskach rzucanych przez obcych, a czasem też własną rodzinę. O pobiciu, którego nigdy nie zgłosiła ze strachu przed zachowaniem policjantów. O wyrzuceniu z domu albo z pracy po coming oucie. Wystarczy ich tylko posłuchać.

     

    Na przykład mówienie, że ktoś ma „pedalskie spodnie” to HOMOFOBIA, bo:

    • zakłada, że wszyscy geje wyglądają w określony sposób (STEREOTYP),
    • zakłada, że ludzi można nie lubić za spodnie, które noszą (UPRZEDZENIE),
    • używa słowa „pedał”, które jest obraźliwe (PRZEMOC PSYCHICZNA).

     

    Albo taka historia. Twój kolega z klasy, Piotrek, któregoś dnia przestał przychodzić do szkoły. Wychowawca powiedział wam, że Piotrek jest osobą transpłciową – tak naprawdę jest dziewczyną i ma na imię Kaśka. Kiedy Kaśka zaczęła znów przychodzić na lekcje, kilka osób śmiało się z niej, wyzywało od „psychicznych” i „nienormalnych” i mówiło do niej „Piotrek”.

    To z kolei przykład TRANSFOBII, bo:

    • zakłada, że osoby transpłciowe są chore psychicznie i „nienormalne” i można je z tego powodu źle traktować (MIT i UPRZEDZENIE),
    • wyśmiewanie, wyzywanie i odmawianie komuś prawa do decydowania o swoim własnym imieniu i tożsamości płciowej to PRZEMOC PSYCHICZNA.

     

    Jak im tak źle, to dlaczego nic o tym nie wiem?

    Osobom, których nigdy nie spotkało nic złego z powodu ich orientacji i tożsamości płciowej, może być trudno wyobrazić sobie życie w ciągłym strachu z tego powodu.
    Ale właśnie dlatego głos sojuszników i sojuszniczek hetero robi różnicę, bo trudniej ich zignorować. Wielu ludzi po prostu nie słucha osób LGBT+.

     

    Jeśli chcesz być sojusznikiem lub sojuszniczką osób LGBT+:

    ZDOBYWAJ WIEDZĘ Wiedza jest najlepszą bronią w starciu z uprzedzeniami. Nasze broszury i strona www to dobry początek. Jednak nic nie zastąpi bezpośredniego kontaktu z drugim człowiekiem, dlatego warto uzupełnić je rozmowami z osobami LGBT+.

    REAGUJ Obojętność sprawia, że ludzie nie widzą nic złego w homo-, bi- i transfobii. Gdy ktoś obraża, wyśmiewa albo gnębi osobę LGBT+, mów głośno, że tak się nie robi.

    ROZMAWIAJ Rozmawiaj ze znajomymi i rodziną. Rozwalaj stereotypy i uprzedzenia swoją wiedzą. Rozmawiaj z osobami LGBT+, żeby lepiej je poznać i zrozumieć.

    WSPIERAJ Liczy się każdy gest. Wysłuchanie, przytulenie albo nawet posiedzenie z kimś przez kilka minut, może czasem uratować życie. Możesz też zaangażować się w pracę jednej z organizacji LGBT+ (ich listę znajdziesz tutaj).

    SŁUCHAJ I NIE OCENIAJ Każdy człowiek jest inny i ma własną historię. Osoby LGBT+ różnią się między sobą. Mają różne marzenia, plany, wady i zalety. Różnie patrzą na świat. Spróbuj podchodzić do innych z otwartą głową i nie oceniać kogoś negatywnie tylko dlatego, że różni się od ciebie.

    Jeśli będziesz robić te rzeczy to…
    Gratulacje! Będziesz sojusznikiem / sojuszniczką LGBT! <3

    POTRZEBUJESZ POMOCY?

    Bycie lesbijką, gejem, osobą biseksualną lub transpłciową może być bardzo trudne. Nikt nie może cię źle traktować z powodu tego, kim jesteś. Jeśli jednak potrzebujesz wsparcia, pamiętaj, że nie jesteś sam/sama! Są ludzie, którzy chcą ci pomóc!

    Kto pomaga?
    Tak jak wszyscy, osoby LGBT+ różnią się między sobą, czasem nawet bardzo 🙂
    Z drugiej strony są rzeczy, które je łączą: np. podobne przeżycia i doświadczenia (takie jak coming out) albo problemy (takie jak relacje z rodzicami). Poza tym nikt nie chce być sam, a spotkanie z drugą osobą LGBT+ może naprawdę dodać sił. Właśnie dlatego powstają kolejne inicjatywy, które pomagają osobom LGBT+ nawiązać ze sobą kontakt.

     

    W Polsce działają też organizacje, które wspierają tę grupę:

    Stowarzyszenie Miłość Nie Wyklucza (pssst, to właśnie na naszej stronie jesteś 🙂

    Budujemy społeczność LGBT+
    Email: [email protected]

     

    Oto kilka innych grup, do których możesz się odezwać, jeśli potrzebujesz pomocy albo po prostu chcesz z kimś pogadać:

    Stowarzyszenie Lambda Warszawa oferuje pomoc psychologiczną.
    Prowadzi też ogólnopolski telefon zaufania, na który możesz zadzwonić z każdym problemem i pytaniem: 22 628 52 22 (pon.–pt., w godz. 18.00–21.00)
    Email: [email protected]

    Stowarzyszenie Trans-Fuzja oferuje pomoc psychologiczną dla osób transpłciowych [email protected]

    Stowarzyszenie Akceptacja wspiera rodziców osób LGBT+

    Kampania Przeciw Homofobii oferuje m.in. pomoc prawną i psychologiczną [email protected]

     

    Organizacje lokalne:

    Gdańsk Tolerado

    Katowice Tęczówka – Bezpłatna pomoc psychologiczna w Katowicach i Bielsku-Białej [email protected], tel. 796 407 789

    Kielce Prowincja Równości

    Kraków Queerowy Maj

    Łódź Fabryka Równości – Spotkania grupy wsparcia dla osób LGBT+ w każdą czwartą środę miesiąca w godz.17.00-20.00

    Opole Tęczowe Opole

    Poznań Grupa Stonewall

    Toruń Stowarzyszenie Pracownia Różnorodności

    Wrocław Kultura Równości

     

    Sprawdź też media LGBT+:

    Portal informacyjno-społecznościowy Queer.pl

    Dwumiesięcznik Replika

     

    Nikt nie wie, że jestem gejem/ lesbijką. Boję się, że ktoś się dowie...

    Życie w strachu jest okropne, ale decyzja o wyjściu z szafy należy wyłącznie do ciebie. Powiedzenie prawdy nawet jednej zaufanej osobie może bardzo pomóc. Porady, jak przygotować się do rozmowy, znajdziesz w rozdziale Jaka znowu szafa?

    Jestem osobą transpłciową. Nie wiem, co mam robić...

    Zanim zaczniesz coś robić, skontaktuj się z Fundacją Trans-Fuzja, która zajmuje się pomocą osobom transpłciowym. Szukając informacji o transpłciowości na własną rękę, pamiętaj żeby korzystać z zaufanych źródeł, takich jak strony internetowe organizacji pomocowych.

    Jestem osobą transpłciową. Nie wiem, co mam robić...

    Zanim zaczniesz coś robić, skontaktuj się z Fundacją Trans-Fuzja, która zajmuje się pomocą osobom transpłciowym. Szukając informacji o transpłciowości na własną rękę, pamiętaj żeby korzystać z zaufanych źródeł, takich jak strony internetowe organizacji pomocowych.

    Moi rodzice nigdy mnie nie zaakceptują!

    Dla wielu rodziców coming out ich dziecka jest ciężką próbą. Jednak rodzice okazują się czasem bardziej otwarci (i lepiej zorientowani), niż myślisz. Warto zadbać o to, żeby mieli dostęp do prawdziwych informacji. Pomocny może być też kontakt ze Stowarzyszeniem Akceptacja.

    Czy jak jestem LGBT+, to zawsze będę sam/ sama?

    Jasne, że nie! W samej Polsce jest około 2 milionów osób LGBT+.
    To przecież tłum 🙂 Jest coraz więcej grup i organizacji, które organizują spotkania i inne wydarzenia albo prowadzą grupy dyskusyjne i fora w internecie. Znajdziesz tam osoby, które cię zrozumieją i zaakceptują.

     

    Jako osoba LGBT+ możesz słyszeć głupie pytania zadawane czasem ze złośliwości, a czasem z niewiedzy.
    Oto kilka pomysłów, jak na nie reagować:

    • Podejdź do tego z dystansem:

    – To od kiedy jesteś gejem/lesbijką/osobą trans?
    – A od kiedy ty jesteś hetero?

     

    – Skąd wiesz, że jesteś gejem, jak nigdy nie spałeś z kobietą?

    – A skąd wiesz, że jesteś hetero, jak nigdy nie spałeś z facetem?

    • Odwołuj się do dobrych, naukowych źródeł:

    – Wiesz, że to nienormalne?
    – Lekarze i psycholodzy mówią co innego.

    • Zwracaj uwagę na absurdy, odwracając sytuację:

    – Musisz się tak obnosić z byciem lesbijką?
    – Przestanę, jak ty już nigdy nie pokażesz się ze swoim chłopakiem.

     

    – Teraz mówisz, że jesteś homo, ale pewnie ci przejdzie.
    – Jak tobie przejdzie bycie hetero.

     

    Być może trudno ci tak teraz myśleć, ale bycie lesbijką, gejem, osobą biseksualną lub transpłciową ma swoje zalety!

    To prawda, że należysz do mniejszości, ale to bardzo fajna mniejszość, która z roku na rok coraz bardziej przypomina społeczność.

    SPOŁECZNOŚĆ to grupa osób, które nie tylko łączy jakaś cecha, ale też pomagają sobie nawzajem. Dlatego bycie LGBT+ to też szansa na poznanie świetnych ludzi 🙂

    Jeśli ktoś robi ci coś złego, wykorzystaj namiary na organizacje, które ci podajemy i głośno mów o tym, że potrzebujesz pomocy. Nawiązuj też kontakty z innymi osobami LGBT+.
    Może ty też możesz komuś pomóc?

    RÓWNOŚĆ, CZYLI CO?

    Czy osobom hetero jest teraz lepiej, bo lesbijkom, gejom i osobom bi jest gorzej? Czy osobom trans trzeba utrudniać życie? Co to jest dyskryminacja? I o co chodzi w równym traktowaniu?

    Dlaczego geje i lesbijki chcą specjalnych przywilejów?

    Osoby LGBT+ chcą bezpieczeństwa i możliwości godnego życia dla siebie i swoich rodzin. Dokładnie tak, jak osoby heteroseksualne. To równe traktowanie, a nie przywileje. Dlaczego ktoś ma mieć gorzej w życiu, bo jest osobą homoseksualną, biseksualną albo transpłciową?

    Pewnie wiesz, że wcale nie tak dawno temu, w większości krajów świata kobiety nie mogły głosować w wyborach ani być kandydatkami na państwowe stanowiska.
    Albo że w Stanach Zjednoczonych osoby czarnoskóre musiały chodzić do osobnych szkół i siadać w specjalnie wyznaczonych miejscach w autobusach. Zabronione były też małżeństwa między osobami białymi i czarnoskórymi. Takie było prawo.
    Czyli prawo było tak napisane, żeby całe grupy ludzi nie mogły robić czegoś, co w teorii należy się wszystkim.

    Z czasem ludzie zrozumieli, że nie można traktować kogoś gorzej z powodu płci albo koloru skóry i prawo zmieniono (choć niestety sporo osób zachowało różne uprzedzenia).

    A jak to wygląda w przypadku osób LGBT+?
    Żeby wejść w czyjeś buty i zrozumieć jego lub jej sytuację wystarczy trochę wyobraźni i otwartości 🙂

    Wyobraź sobie, że to osoby heteroseksualne są w mniejszości, a większość jest homoseksualna. Z tego powodu osoby hetero są gorzej traktowane.
    Kiedy chłopak zakochuje się w dziewczynie zaczyna być gnębiony w szkole. Kiedy dowiadują się o tym rodzice, grożą mu wyrzuceniem z domu albo wysyłają na przymusowe „leczenie” do psychiatry. Wszyscy mówią mu, że jest „zboczony”, bo kochanie dziewczyny jest sprzeczne z naturą albo tym, co mówi ksiądz.

    Wyobraź sobie, że nauczycielka, która mieszka z mężczyzną, boi się że straci pracę, gdy ktoś się o tym dowie. Dlatego unika mówienia o swoim życiu prywatnym. Gdy koleżanki albo uczniowie pytają dlaczego nie ma obrączki, udaje, że żyje sama. W końcu ktoś się dowiaduje i rodzice mówią, że nie chcą, żeby „taka osoba” uczyła ich dzieci.

    To wszystko przykłady DYSKRYMINACJI, z którymi spotykają się osoby LGBT+ w Polsce.

     

    DYSKRYMINACJA
    to właśnie traktowanie kogoś gorzej tylko dlatego, że należy do jakiejś grupy albo ma jakąś cechę, na którą nie ma wpływu. To może być płeć, kolor skóry, niepełnosprawność, ale też orientacja seksualna albo tożsamość płciowa.

    Przeciwieństwem dyskryminacji osób LGBT+ jest ich RÓWNE TRAKTOWANIE, czyli uznanie, że bez względu na orientację seksualną i tożsamość płciową, wszyscy ludzie mają być traktowani tak samo – i przez prawo, i przez innych.

    Oczywiście to ludzie tworzą prawo, dlatego jeśli w jakimś kraju jest dużo osób o homofobicznych poglądach, to obowiązujące tam prawo będzie homofobiczne.

    Ale z drugiej strony prawo też wpływa na ludzi. Badania pokazują np., że w krajach, w których wprowadzono śluby dla par tej samej płci, poziom homofobii spada.

    Geje i lesbijki chcą ograniczać wolność słowa!

    Wolność słowa kończy się tam, gdzie zaczyna się gnębienie albo mówienie nieprawdy o innych ludziach. Na przykład mówienie, że homoseksualność to choroba, to nie tylko powtarzanie nieprawdy, ale też usprawiedliwianie gorszego traktowania. To słowa, które nie tylko bolą, ale mogą też zniszczyć komuś życie.

    Nikt mnie nie zmusi, żebym ich lubił/ lubiła!

    Ok, tylko że serio nie o to chodzi. Osobom LGBT+ naprawdę wystarczy, żeby nie były traktowane gorzej. Czyli żeby nie były obrażane, wyrzucane z domu lub pracy i nie musiały się bać o swoje ukochane osoby: partnerów i dzieci. Można kogoś nie lubić, a jednak nie odbierać praw, które się samemu ma.

    Jak im damy prawa, to nam będzie gorzej?

    Równe traktowanie nikomu nic nie odbiera! Czy naprawdę osobom heteroseksualnym będzie gorzej, bo dwie dziewczyny albo dwóch chłopaków będzie mogło np. wziąć ślub? Nie, bo nic nie stracą. Będą żyć dokładnie tak samo, jak wcześniej.

    PARY, DZIECIAKI I ŚLUBY!

    Bardzo często, gdy mówi się o osobach LGBT+, pojawia się temat ich związków, prawa do zawierania małżeństw i wychowywania dzieci. Takie prawa wprowadziło już ponad 20 krajów na świecie, ale w Polsce wiele osób wciąż ma z nimi problem.

    O parach tej samej płci często opowiada się różne bzdury. Że to nie jest miłość, że chodzi tylko o seks, że często zmieniają partnerów i partnerki, albo że jak już chcą żyć razem, to nie potrzebują do tego ślubu.

    Wszystkie te opowieści mają jedną cechą wspólną: zakładają, że osoby LGBT+ to jacyś kosmici, a osoby hetero to jednorodna masa. Tymczasem miłość, związek i rodzina mogą mieć tyle odmian, ilu jest ludzi na świecie.
    Różnice biorą się raczej z charakteru, marzeń i potrzeb, a nie orientacji czy tożsamości!

    Zarówno wśród osób hetero- i nieheteroseksualnych są takie, które wiążą się z jedną osobą na całe życie, takie, które żyją w wielu krótkich związkach i takie, które nie wiążą się z nikim. Dla jednych „miłość” oznacza przygodę i przyjemność, a dla innych poważne zobowiązanie i rodzinę.

    Czy dzieci wychowywane przez gejów i lesbijki będą homo?

    Ani orientacja seksualna, ani tożsamość płciowa nie biorą się z wychowania. Badania naukowe jasno pokazują, że nie można kogoś „wychować na” geja, lesbijkę, czy osobę transpłciową. Przecież osoby homo– i biseksualne prawie zawsze mają rodziców hetero, a jednak same nie są hetero.

    Przecież geje i lesbijki nie mogą mieć dzieci!

    Mogą i mają. Szacuje się, że w Polsce kilkadziesiąt tysięcy dzieci jest wychowywanych przez dwóch ojców lub dwie mamy. Czasami to dzieci urodzone w poprzednim związku z osobą innej płci. Poza tym bycie lesbijką nie oznacza bezpłodności i mamy-lesbijki rodzą własne dzieci.

    W miarę jak coraz więcej osób wychodzi z szafy, widoczne stają się nie tylko osoby LGBT+, ale również ich związki. Kiedy ludzie uświadamiają sobie, że ich znajomi i sąsiedzi żyją w związkach tej samej płci, zaczynają też rozumieć, że takim parom należą się te same prawa, co wszystkim.
    Wiele osób LGBT+, ale też coraz więcej osób heteroseksualnych, chce wprowadzenia RÓWNOŚCI MAŁŻEŃSKIEJ,
    czyli równego prawa do zawierania ślubów i wychowywania dzieci dla par tej samej płci. „Równego” znaczy tutaj „na takich samych zasadach jak pary różnej płci”.

    Niestety olbrzymia większość par tej samej płci, wychowujących wspólnie dzieci wciąż się ukrywa. Boją się, że takie rodzinne wyjście z szafy może źle się odbić na ich dzieciach. Przez to ludzie w Polsce myślą, że takich rodzin po prostu nie ma.

    Dziecko musi mieć mamę i tatę!

    Dziecko potrzebuje miłości, bezpieczeństwa i kochającego rodzica lub rodziców. Wszystkie rzetelne badania wskazują, że pary tej samej płci mogą zapewnić swoim dzieciom tak samo dobre warunki, jak mama i tata. Płeć rodziców nie wpływa na orientację, tożsamość, ani na to, czy dziecko jest szczęśliwe.

     

    Jeśli zastanawiasz się „jak to jest?” z gejami, lesbijkami, osobami bi – i trans – (np. jak i z kim żyją), odpowiedź prawie na pewno brzmi: tak, jak wszyscy, czyli każdy inaczej 🙂

    Bycie z kimś w związku to nie tylko sprawa uczuć, ale też prawa. Kiedy kobieta i mężczyzna decydują się na wspólne życie mogą wziąć ślub, który daje im wiele różnych ułatwień i chroni przed najgorszymi sytuacjami takimi jak wypadek czy ciężka choroba.

    W Polsce pary tej samej płci nie mają takiej możliwości. Mogą spędzić ze sobą całe życie, a z perspektywy prawa pozostają dla siebie kompletnie obce.

    Para kobiet albo dwóch mężczyzn może wychowywać wspólnie dzieci przez lata, ale w myśl polskiego prawa, tylko jedno z nich może być uznane za rodzica. Drugi tata albo druga mama to obca osoba.

    Trzeba chronić dzieci przed takimi ludźmi!

    Dzieci trzeba chronić przed homofobią np. koleżanek i kolegów w szkole, czy osób dorosłych, a nie przed własnymi rodzicami. Jeśli dzieciom wychowywanym przez dwóch ojców lub dwie mamy dzieje się coś złego, to dlatego, że prawo nie uznaje obojga rodziców. Powoduje to mnóstwo problemów np. podczas wizyty u lekarza i cierpi na tym właśnie dziecko.

     

    Prawo do małżeństwa i adopcji/ wychowywania dzieci przez osoby LGBT+ jest dla nas bardzo ważne.

    Dlatego do drukowanego wydania pakietu dołączamy naszą niebieską książeczkę: „Równość małżeńska. Przewodnik dla początkujących”.

    Polecamy też film o równości małżeńskiej „Artykuł osiemnasty” nakręcony przez osoby z naszego Stowarzyszenia. Zobaczysz w nim między innymi polskie pary tej samej płci, które wyjechały z kraju, żeby móc wziąć ślub i bezpiecznie wychowywać dzieci.
    Do obejrzenia na tej stronie.

    O parach, ślubach i dzieciach piszemy też często na naszej stronie i w mediach społecznościowych 🙂

     

    Pakiet i strona Orientuj się! powstały w ramach projektu Rainbow EduKit realizowanego przez Stowarzyszenie Miłość Nie Wyklucza ze środków Planet Romeo Foundation.